نامه‌ای به پدر و برادرانم

پدر جان و برادران عزیزم، سلام علیکم!

امیدوارم خوب و سلامت باشید. بالاخره امروز، بعد از پنج سال، توانستم حرف‌های دلم را گوشه‌ی یک ورق بنویسم. هدفم از نوشتن این نامه هرگز شکایت و ناله‌کردن نیست؛ بلکه دعوت شما به درک حقیقت‌های وجودم است.

گرچه خیلی دشوار است، اما سعی می‌کنم بنویسم: در حالی از جنسیت، هویت و حقیقت خود می‌نویسم که سنگ‌دلان، پنج سال است تمام آزادی، رویا، حق، آرامش و زندگی‌ام را به اسارت گرفته‌اند. انتخاب خودم نبود که در این سرزمین به دنیا بیایم. هرگز نخواستم و نمی‌خواهم که زیر چادری پنهان شوم؛ زیرا می‌دانم در آنجا خواهم پوسید.

برادرم! آنچه حقیقت مرا ساخته، فراتر از محدودیت‌هایم است. روشن‌تر از روز و عمیق‌تر از شب هستم. من هرگز برای شما شرم و ننگ نبوده‌ام؛ همیشه برای‌تان وقار و عزت آرزو کرده‌ام، در حالی‌که می‌دانم شما گاهی مثل یک پروژه‌ی ناموسی به من نگاه می‌کنید.

من یک دخترم؛ دختری که با تولدش در کشمکشی به نام مرگ و زندگی قرار گرفت، اما زندگی را انتخاب کرد. از شما خواهش می‌کنم، حالا که زندگی را انتخاب کرده‌ام، بگذارید زندگی نیز بکنم.

پدر جان! طی سال‌های اخیر تا مغز استخوان درک کرده‌ام که کسانی هستند که هرگز دست از خشونت برنمی‌دارند. خیلی امیدوارم برادرانم از آن دسته‌ی آدم‌ها نباشند. شاید در نگاه شما از گل هم نازک‌تر باشم، اما حقیقتاً از سنگ سخت‌تر شده‌ام.

پدر جان، برادران عزیزتر از جانم! من مال نیستم، متاع خریدوفروش هم نیستم؛ فراتر از تمام این مفهوم‌ها، یک انسانم. پس باید مثل یک انسان، با شرافت و عزت زندگی کنم.

برادران گرامی‌ام! دیگر بس است؛ مرا با غیرت و رگ مردانه‌‌ی‌تان دار نزنید. صدایم باشید، خفه‌ام نکنید؛ حمایتم کنید، رهایم نکنید. من سخت خسته‌ام. غم‌های این پنج سال را در چشم‌هایم ببینید و بخوانید. اگر تحمل کردم، فقط به‌خاطر رویاهایم بود؛ اگر لب باز نکردم، فقط به‌خاطر مادرم بود که مبادا شب‌ها نتواند بخوابد. من اگر سکوت کردم، فقط به‌خاطر فهم عمیقم بود.

کاش بدانید که مرا هزاران بار کشته‌اید؛ وقتی وحشت را در رفتار شما دیده‌ام و با حرف‌های‌تان زخمی شده‌ام. اما من هنوز انسانی را در درون شما دیده‌ام؛ انسانی که نمی‌خواهم سقوط انسانیت و مردانگی را در شما ببیند. دیگر بس است! مرا فراتر از خودم ببینید؛ فراتر از رنج‌ها، دردها و غم‌هایم.

پشت هر نگاهم دردی است و پشت هر بغض و اشکم، دل‌تنگیِ پنهان است. سعی کنید مرا بفهمید. اگر درک من برای‌تان دشوار است، حداقل برایم عذاب نباشید.

در پایان می‌خواهم بگویم: من با تمام دردها، نگرانی‌ها و زخم‌هایم، هنوز هم خیلی دوست‌تان دارم. به امید روزی که در کنارم بایستید و مثل من برای آرزوهایم بجنگید؛ دیگر روبه‌روی من و یا در مخالفت با من قد علم نکنید.

دیدگاه‌ها (0)

ارسال دیدگاه

10000