در میان شبهای تاروتاریک کابل، خودم را به نسیم شب سپردهام. شب با تمام وجود، پردهی سیاهش را افکنده است و بیبرقی، این شبها را تاریکتر از حد معمول کرده است. به آسمان نگاه میکنم و دوباره حسرتها مرا فرا میگیرند.
چند روزی بود که تمام ذهنم مشغول یک سؤال بود: اگر طالبان نمیآمدند، من حالا کجا بودم؟ چقدر درس خوانده بودم؟ دغدغههایم چگونه بودند؟ طرز فکرم چگونه بود؟ وضعیت اقتصادی ما چگونه بود؟ برادر برای چه کاری سرزنشم و برای چه کاری تشویقم میکرد؟ مادر بیشتر نگران چه بود؟ طالبان، امر به معروف، گرفتن دختران، یا ادامهی تحصیل من؟
نمیدانم؛ هیچکدام را نمیدانم…!
هیچگاه در تصورم نمیگنجید که چنین مسایل سادهای، روزی به آرزویم تبدیل شوند. من باید تمام این لحظهها را زندگی میکردم؛ نه به عنوان یک رؤیا، بلکه به عنوان یک حق انسانی.
حالا که با خودم فکر میکنم، تنها یک جمله به ذهنم میرسد: «چقدر روزگار با ما دختران ظالم بود!»
اگر من امروز حق رفتن به مکتب را داشتم، هیچگاه امشب در دل این تاریکی، شروع به نوشتن دردهایم نمیکردم.
اگر من حق رفتن به مکتب را داشتم، شاید امشب بهجای نوشتن از حقوقی که از من گرفته شده است، مشقهایم را مینوشتم.
اگر من حق رفتن به مکتب را داشتم، هیچگاه اینگونه روزگار را ظالم نمیپنداشتم.
اگر من حق رفتن به مکتب را داشتم، شاید امشب بهجای نوشتن از ظلمهایی که بالایم شد، هدفهایم را مینوشتم.
اگر من حق رفتن به مکتب را داشتم، شاید حالا اینقدر افسرده نمیشدم.
اگر من حق رفتن به مکتب را داشتم…
دلم از آنجا بیشتر میگیرد که پنج سال است منتظر یک خبر هستم: «درهای مکاتب برای دختران افغان باز شد.» چقدر برای این حاکمان سهل و آسان است که با آیندهی نیمی از جامعه اینگونه بازی کنند! آنها حقوق ما را به یغما بردند و ما بیدفاع، شاهد این غارت بودیم. آیا پنج سال زمان کمی است؟
نمیدانم؛ تصورش هم برایم سخت است که هزاران دختر شبیه من، شبها با حسرت مکتب رفتن به خواب میروند. سخت است که بفهمی هزاران دختر شبیه تو، برای یکبار زنگ مکتب بالبال میزنند. سخت است بفهمی هزاران دختر، هر روز یونیفورمهایشان را نگاه میکنند که مبادا گردوغباری روی آنها نشسته باشد. سخت است بفهمی هزاران دختر، صبحها از پشت پنجره با حسرت به شاگردان مکتب نگاه میکنند. سخت است بفهمی هزاران دختر، هر روز شبیه تو منتظر خبر باز شدن مکاتباند. سخت است بفهمی هزاران دختر، رویاهایشان را از دست دادهاند. سخت است بفهمی…
نگاهم را از آسمان میگیرم؛ دردها و حسرتهای پنجسالهام را قورت میدهم؛ اشکی را که در گوشهی چشمم جمع شده است با دستم پاک میکنم و دوباره، معترضانه به آسمان نگاه میکنم.
این بار، ستارههایی که در دل تاریکی شب با نورشان به منِ خسته و افسرده نگاه میکنند، توجهم را جلب میکنند. در ذهنم شبیه یک بارقه خطور میکند: آیا ما هم میتوانیم شبیه این ستارهها در میان آسمان تاریک، نور باشیم؟ خود را از دست ندهیم؟ در دل این روزگار سیه، ستاره باشیم؟ در میان این جامعه و حاکمان، هنوز امیدوار باشیم؟
به ستارهها دقیقتر نگاه میکنم؛ بله، آنها توانستهاند! در آغوش تاریک و سیاه شب، نور شدهاند؛ پس بیشک من هم میتوانم!
اگر هنوز هم بعد از پنج سال منتظر رفتن به مکتب هستم، پس از این به بعد هم امیدوار باقی میمانم. از این به بعد:
بیشتر درسهایم را مرور میکنم.
بیشتر مینویسم.
بیشتر میخوانم.
بیشتر تلاش میکنم.
بیشتر امیدوار میمانم.
بیشتر و بهتر ادامه میدهم.
تسلیم شرایط و روزگار نمیشوم.
از این پس، هرگاه خسته شدم، به ستارهها نگاه میکنم؛ به همان موجودات نورانی و چراغهای آسمان. دیگر امیدم را از دست نمیدهم. قطعا روزی درهای مکاتب باز میشود و من دوباره راهی مکتب میشوم؛ یونیفورمم را میپوشم؛ مشقهایم را مینویسم و آرزوهایم را به حقیقت تبدیل میکنم. تا آن روز، مقاوم باقی خواهم ماند.
پس از هر تاریکی، روشنایی است و پس از هر شبی، روزی است.
به امید روزی که درهای مکاتب به روی دختران باز شود!
دیدگاهها (0)
ارسال دیدگاه