خوش بودن یک هنر است، نه یک بیچارگی؛ اما بسیاری از انسان‌ها می‌گویند: «تو به هر چیز کوچکی بیش از حد خوشحال می‌شوی.» شاید آن‌ها هنوز به این باور نرسیده‌اند که موفقیت‌های کوچک، پیشرفت‌های بزرگ به بار می‌آورند. باور به خدا و تلاش برای موفقیت، چیزی است که انسان را به جایگاه‌های بلند می‌رساند. گاهی می‌توانیم از مشکلات نیز به نفع خود استفاده کنیم، چه در زندگی شخصی و چه در جامعه. اگر مشکلی ما را از پا نیندازد، بی‌شک ما را قوی‌تر می‌کند، به‌ویژه اگر امتحانی از سوی خدا باشد.

باور دارم که انسان بدون مشکل این دنیا را ترک نمی‌کند؛ حتی اگر تنها باشد یا در خلوت زندگی کند، باز هم دغدغه‌ای وجودش را درگیر می‌کند. اگر با زندگی درست رفتار نکنیم، می‌بازیم. زندگی مانند چرخی پیچیده است که ابتدا و انتهایش معلوم نیست؛ پس باید کسی باشیم که این چرخ نامرئی را به‌خوبی کنترل کند، نه فقط برای یک لحظه، بلکه برای تمام عمر.

از ته دل می‌گویم که دختری فقیر هستم؛ نه آن فقری که به پول مربوط باشد، بلکه فقری در میان محدودیت‌ها و ناامیدی‌ها، که لباسی نو بر تن دارد.

ممکن است بتوانید لباس یا کفش‌تان را نسبت به گذشته بهتر کنید؛ این خوب است، اما به همان اندازه باید به زندگی نیز فرصت بدهید تا با شما همراه شود. نباید بیش از حد تسلیم مشکلات شد یا فکر کرد تنها کسی هستید که زندگی با او نمی‌سازد. گاهی به روزهای خوب‌تان نگاه کنید؛ این‌که چگونه بوده و حالا چگونه است. به نظر من، زندگی مانند گل است؛ اگر به آن رسیدگی کنیم، بهترین لذت را از عطرش خواهیم برد.

در حقیقت، وقتی زندگی‌ام را به یک گل زیبای لاله تشبیه می‌کنم، حس قشنگی تمام ذهنم را درگیر می‌کند. با خودم می‌گویم: دختر یعنی ناز، لطافت، مانند گل. حسی زیبا در من می‌گوید که بسیاری از زیبایی‌های دنیا از نام زیبای «دختر» معنا گرفته‌اند. از حق نگذریم، هر انسان به اندازه‌ی همتش نزد خدا ارزش دارد؛ چه دختر و چه پسر. تسلیم شدن در برابر دردها و مشکلات عیب است، اما داشتن مشکل و غم در زندگی عیب نیست. به گفته‌ی بزرگان، زندگی بی‌دغدغه گاهی خطرناک‌تر از زندگی با دغدغه است.

این را در زندگی شخصی‌ام تجربه کرده‌ام. دختران زیادی هم‌سن من هستند، اما شاید به اندازه‌ی من دغدغه نداشته باشند. شب‌هایی را با چشمانی پر از اشک به صبح رسانده‌ام، بی‌آن‌که کسی بپرسد: «چه شده؟ چه مشکلی داری؟» اما این همت خودم بود که به زندگی تسلیم نشدم و بارها و بارها ادامه دادم. با وجود تمام مشکلات، به امتحان زندگی پشت نکردم و شکست را نپذیرفتم.

پیام کلی من از این زندگی این است: این‌که نباید به لحظه‌های زودگذر توجه کرد، بلکه باید هر روز صفحه‌ای نو برای نوشتن آینده‌ی بهتر باز کنیم. جمله‌ای که همیشه برایم رنگی از امید و زندگی بهتر دارد این است: «صبر در فقر، شکر در نعمت.»

من این جمله را بسیار دوست دارم.