گاهی فکر می‌کنم بعضی کتاب‌ها را ما نمی‌خوانیم، آن‌ها آرام‌آرام ما را می‌خوانند. صفحه‌ای را باز می‌کنیم، چند خط می‌خوانیم و کتاب را می‌بندیم، اما کلمات همان‌جا تمام نمی‌شوند. بعضی جمله‌ها با ما به آشپزخانه می‌آیند، کنار پنجره می‌نشینند، شب‌ها وقتی همه خواب‌اند دوباره در ذهن‌ ما زنده می‌شوند و حتی گاهی در تصمیم‌هایی که می‌گیریم، بی‌آن‌که بفهمیم، دست ما را می‌گیرند.

من این را از زندگی خودم فهمیده‌ام.

دختری از کابل هستم؛ شهری که در آن، آدم‌ها خیلی وقت‌ها مجبورند میان چیزی که می‌خواهند و چیزی که می‌توانند، یکی را انتخاب کنند. شهری که صبح‌هایش با رفت‌وآمد مردم آغاز می‌شود و شب‌هایش گاهی آن‌قدر ساکت می‌شود که صدای فکرهای خودت را می‌شنوی.

من کتاب می‌خوانم؛ نه فقط برای اینکه چیز تازه‌ای بدانم، بلکه برای اینکه چند ساعت از دیوارهایی که دور زندگی‌ام کشیده شده، عبور کنم. شاید برای همین است که باور دارم یک شعر خوب یا یک رمان خوب، بعد از تمام شدنش واقعاً تمام نمی‌شود؛ چیزی از آن در آدم می‌ماند، شاید یک جمله، یک احساس، یا یک نگاه تازه به آدم‌ها… شاید هم جرات اینکه یک روز به چیزی که همیشه از آن می‌ترسیدی، طور دیگری نگاه کنی.

مدتی است به «عشق» هم فکر می‌کنم؛ نه آن عشقی که فقط در داستان‌ها و فیلم‌ها تعریفش کرده‌اند. هرچه بیشتر بزرگ می‌شوم، بیشتر می‌فهمم عشق فقط یک اسم برای رابطه میان دو آدم نیست؛ عشق می‌تواند در خانه باشد، میان اعضای خانواده، در دوستی، در دل‌تنگی و حتی در دعایی که بی‌صدا برای کسی می‌کنی.

شاید عشق همیشه به معنای داشتن کسی نباشد؛ گاهی فقط یعنی خوشحال باشی کسی در حال ساختن زندگی خودش است، حتی اگر دیگر هر روز کنارت نباشد.

من این را از خواهرم فهمیدم؛ دوسالی هست که رفته است.

دو سال شاید روی تقویم فقط چند صفحه و چند تاریخ باشد، اما برای کسی که هر روز جای خالی یک نفر را می‌بیند، زمان معنای دیگری دارد. بعضی روزها فکر می‌کنم دیگر باید به نبودنش عادت کرده باشم، اما هنوز اتفاق‌های کوچکی هست که مرا به یادش می‌اندازد. گاهی چیزی می‌بینم و اولین فکرم این است که باید برایش تعریف کنم، بعد یادم می‌آید که فاصله میان ما فقط چند قدم نیست.

او برای تحصیل رفت؛ برای درس، برای آینده، برای چیزی که مدت‌ها برایش تلاش کرده بود. من از رفتنش خوشحال بودم و هستم. به او افتخار می‌کنم؛ چون رفتنش برای من فقط رفتن یک خواهر نبود، دیدنِ انسانی بود که جرات کرد برای رویایش قدم بردارد.

اما افتخار، دل‌تنگی را از بین نمی‌برد! این را تازه فهمیده‌ام. می‌توانی برای موفقیت کسی از ته دل خوشحال باشی و هم‌زمان دلت برای بودنش تنگ شود. می‌توانی بخواهی دورتر برود، بیشتر رشد کند و به چیزهایی برسد که آرزویش را داشته، اما بعضی شب‌ها جای خالی‌اش را حس کنی.

شاید عشق دقیقاً همین تناقض زیبا باشد؛ اینکه برای ماندن کسی اصرار نکنی، وقتی می‌دانی رفتنش برای آینده‌اش لازم است.

خواهرم از من دور شده، اما عجیب است که در بعضی چیزها بیشتر از قبل با من زندگی می‌کند: در بعضی تصمیم‌ها، در بعضی حرف‌ها، و در بعضی خاطرات ساده‌ای که شاید آن روزها اصلاً فکر نمی‌کردم روزی دلم برای‌شان تنگ شود. من گاهی به روزهایی فکر می‌کنم که در یک خانه بودیم؛ صداهای معمولی، حرف‌های معمولی، حتی بحث‌های کوچک و بی‌اهمیت. آن روزها نمی‌دانستم همین چیزهای معمولی، روزی تبدیل به خاطره‌های باارزش می‌شوند. شاید ما همیشه قدر حضور آدم‌ها را وقتی کنارمان هستند نمی‌فهمیم؛ گاهی باید فاصله بیاید تا بفهمیم یک نفر چقدر در زندگی‌مان ریشه داشته است.

برای همین، وقتی از عشق حرف می‌زنم، دیگر فقط به عشق میان دو جنس مخالف فکر نمی‌کنم. برای من، یکی از واقعی‌ترین شکل‌های عشق، خواهرم است: نه عشقی که چیزی بخواهد، نه عشقی که مالک کسی باشد؛ عشقی که فقط می‌خواهد او خوب باشد، حتی اگر دور باشد، حتی اگر نتوانم هر روز صدایش را بشنوم و حتی اگر زندگی او را به جایی ببرد که من فقط از دور شاهد موفقیت‌هایش باشم.

من یاد گرفته‌ام دوست داشتن همیشه به معنای کنار کسی بودن نیست؛ گاهی دوست داشتن یعنی اجازه بدهی کسی مسیر خودش را برود و از ته دل امیدوار باشی که در آن مسیر خوشبخت باشد. شاید بعضی آدم‌ها از زندگی ما دور شوند، اما از وجود ما نه! خواهرم دو سال است که از خانه دور است، اما هنوز بخشی از روزهای من، بخشی از خاطرات من و بخشی از انگیزه‌ی من برای آینده بوده و هست.

و شاید سال‌ها بعد، وقتی خودم به رویاهایم رسیدم، بفهمم که رفتن او فقط یک دوری نبود. شاید بی‌آنکه بداند، به من یاد داد که دختر بودن نباید به معنای کوچک کردن رویاها باشد. او رفت تا آینده‌ی خودش را بسازد، و من ماندم تا آینده‌ی خودم را پیدا کنم.

حالا اگر کسی از من بپرسد عشق چیست، بی‌شک جواب پیچیده‌ای ندارم؛ می‌گویم: عشق گاهی همان کسی است که کیلومترها از تو دور است، اما هنوز وقتی برای موفقیت‌اش دعا می‌کنی، قلبت گرم می‌شود. گاهی عشق، خواهر توست و گاهی فاصله فقط ثابت می‌کند که بعضی آدم‌ها برای نزدیک ماندن، نیازی به حضور فیزیکی ندارند.