نسل ما، نسلی است که پیش از آن‌که معنای واقعی کودکی را بفهمد، با واقعیت‌های تلخ زندگی روبه‌رو می‌شود. ما در میان قصه‌های شیرین و بازی‌های کودکانه بزرگ نشدیم؛ بلکه در میان صدای انفجار، ترس، ناامنی و اشک قد کشیدیم. جنگ برای ما یک واژه در کتاب تاریخ نبود، بلکه بخشی از زندگی روزمره‌ی‌ ما بود. ما با صدای گلوله بیدار شدیم، با خبرهای بد خوابیدیم و در میان ترس و اضطراب، روزها را یکی پس از دیگری سپری کردیم.

نسل ما، رنج را نه در کلمات، بلکه در عمق وجودش تجربه کرده است. ما کودک‌آزاری را دیدیم، کودکانی که باید در آغوش محبت رشد می‌کردند؛ اما قربانی خشونت شدند. ما کودکانی را دیدیم که به‌جای نشستن پشت میز مکتب، در سرک‌ها کار کردند، دست‌های کوچک‌شان پر از زخم شد و نگاه‌های‌شان پر از خستگی. ما دیدیم که چگونه کودکی، بی‌صدا از آن‌ها گرفته شد و هیچ‌کس پاسخگو نبود.

ما یتیمی را از نزدیک لمس کردیم. کودکانی را دیدیم که در یک لحظه، همه‌چیزشان را از دست دادند؛ پدر، مادر، خانه، امنیت. ما اشک‌های خاموش‌شان را دیدیم، نگاه‌های خالی‌شان را دیدیم و سکوتی را که فریاد می‌زدند. ما مادران داغ‌داری را دیدیم که فرزندان‌شان را در آغوش خاک سپردند و دیگر هرگز لبخند نزدند. پدرانی را دیدیم که از ناتوانی در تأمین خانواده‌ی شان، شرمنده بودند و زیر بار سنگین زندگی خم شده بودند. برادرانی را دیدیم که امیدشان را از دست داده بودند و در سکوت، فرو می‌ریختند.

نسل ما شاهد دردهایی بود که حتی گفتن‌شان هم سخت است. ما جنازه‌ی دختران را دیدیم؛ دخترانی که قربانی بی‌عدالتی، تعصب و خشونت شدند. ما دختر فروشی را دیدیم، زمانی که انسانیت در برابر فقر و نادانی شکست خورد. ما ازدواج‌های اجباری کودکان را دیدیم؛ دخترانی که هنوز معنای زندگی را نمی‌دانستند، اما مجبور به پذیرفتن سرنوشتی شدند که انتخاب‌شان نبود. ما دیدیم که چگونه رویاهای‌شان در همان آغاز، نابود شد.

ما زندانی شدن دختران را دیدیم، به جرم‌هایی که گاهی فقط خواستنِ آزادی بود. ما سنگسار شدن دختران را دیدیم، صحنه‌هایی که حتی تصورش روح انسان را می‌لرزاند. ما زنده به گور شدن دختران را شنیدیم و دیدیم و این دردها در ذهن ما حک شد. این‌ها فقط اتفاق نبودند، بلکه زخم‌هایی بودند که بر روح یک نسل نشستند.

ما مکتب‌های بسته را دیدیم؛ درهایی که باید به سوی آینده باز می‌شدند، اما بسته ماندند. ما کودکانی را دیدیم که با حسرت به کتاب و قلم نگاه می‌کردند. آرزوهایی را دیدیم که پیش از آن‌که شکل بگیرند، خاموش شدند. برای نسل ما، آموزش یک حق ساده نبود، بلکه رویایی دور از دسترس شد.

ما افسردگی نوجوانان را دیدیم، جوانانی که زیر فشار مشکلات، امیدشان را از دست دادند. ما بیکاری را دیدیم، جوانانی که با هزاران آرزو بزرگ شدند؛ اما جایی برای تحقق آن‌ها نیافتند. ما قاچاق کودکان را دیدیم، کودکانی که از سرزمین‌شان جدا شدند و به سرنوشت‌های نامعلوم سپرده شدند. ما مرگ جوانان را در سرحد دیدیم، آن‌هایی که برای یافتن آینده‌ی بهتر، جان‌شان را از دست دادند.

ما مرگ از گرسنگی را دیدیم، زمانی که انسان‌ها حتی ابتدایی‌ترین نیازهای‌شان را هم نداشتند. ما بی‌آبی را دیدیم، زمانی که یک جرعه آب به یک آرزو تبدیل شد. ما بی‌خانگی را دیدیم، خانواده‌هایی که زیر آسمان زندگی کردند و جایی برای پناه نداشتند. این‌ها واقعیت‌های تلخی بودند که نسل ما با آن‌ها بزرگ شد.

نسل ما، نسلی است که درد را فهمید، پیش از آن‌که شادی را تجربه کند. ما زودتر از زمان خود، بالغ شدیم. ما یاد گرفتیم که چگونه در میان سختی‌ها دوام بیاوریم، چگونه در میان تاریکی‌ها، نوری هرچند کوچک پیدا کنیم. ما یاد گرفتیم که حتی وقتی همه‌چیز از دست می‌رود، هنوز باید ادامه داد.

با تمام این‌ها، نسل ما فقط قربانی نیست. ما هنوز زنده‌ایم، هنوز امید داریم، هنوز می‌خواهیم آینده‌ی بهتری بسازیم. ما می‌خواهیم این چرخه درد را بشکنیم، می‌خواهیم صدای کسانی باشیم که صدایی ندارند. ما می‌خواهیم دنیایی بسازیم که در آن، هیچ کودکی مجبور نباشد دردهایی را که ما دیدیم، تجربه کند.