به نام خداوند بخشنده و مهربان!

سلام به زندگی، سلام به تمام کسانی که هنوز باور دارند یک قلب کوچک هم می‌تواند آرزوهای بزرگ در خود داشته باشد. سلام به آرزوهای کوچکم.

من یک دختر کوچک از میان هزاران دختر این دنیا هستم؛ دختری که شاید آرزوهایش برای دیگران خیلی ساده و کوچک به نظر برسد؛ اما برای من همین آرزوهای کوچک، تمام معنای زندگی را دارند. من همیشه فکر می‌کردم خوشبختی چیزی دور و دست‌نیافتنی است؛ چیزی که فقط در قصه‌ها و رویاها پیدا می‌شود. اما با گذشت زمان فهمیدم گاهی بزرگ‌ترین خوشی‌های دنیا در ساده‌ترین لحظه‌ها پنهان شده‌اند.

کوچک‌ترین آرزوی من این است که یک روز با آرامش از خواب بیدار شوم، کلکین را باز کنم و هوای تازه را نفس بکشم؛ بدون ترس، بدون نگرانی و بدون فکر کردن به غم‌هایی که قلبم را سنگین کرده‌اند. آرزو دارم صبح‌ها با لبخند آغاز شوند و شب‌ها با آرامش به پایان برسند. برای من همین که بتوانم با خیال راحت بخندم، با کسانی که دوست‌شان دارم حرف بزنم و احساس کنم جایم در این دنیا امن است، بزرگ‌ترین نعمت است.

من آرزوهای زیادی ندارم. نمی‌خواهم قصر بزرگی داشته باشم یا تمام دنیا را به دست بیاورم. دنیای کوچک من پر از چیزهای ساده است: یک خانه‌ی پر از محبت، خانواده‌ای که لبخندشان آرامش من باشد، دوستانی که در کنارشان خودِ واقعی‌ام باشم و روزهایی که در آن امیدم را از دست ندهم.

گاهی دختران کوچک فقط یک چیز می‌خواهند: این‌که دیده شوند، شنیده شوند و کسی باور کند که رویاهای‌شان ارزشمند است. ما دختران هم قلب داریم، آرزو داریم و برای آینده‌ی خود رویا می‌سازیم. ما هم دوست داریم درس بخوانیم، یاد بگیریم، رشد کنیم و روزی دست کسی را بگیریم که به کمک نیاز دارد.

آرزوی من این است که هیچ دختری در هیچ گوشه‌ای از دنیا به خاطر دختر بودن، از رویاهایش محروم نشود. آرزو دارم هیچ کودکی مجبور نباشد به جای کتاب، با سختی‌های زندگی بجنگد. دلم می‌خواهد تمام دختران جهان بتوانند با امید به آینده نگاه کنند و بدانند که صدای آن‌ها شنیده می‌شود.

من از دنیا چیز زیادی نمی‌خواهم؛ فقط کمی مهربانی بیشتر، کمی آرامش بیشتر و کمی لبخند بیشتر. دنیای امروز گاهی آن‌قدر پر از شلوغی و درد شده است که انسان فراموش می‌کند هنوز زیبایی‌هایی وجود دارد. من می‌خواهم در همین دنیای کوچک خودم، چراغ امید را روشن نگه دارم.

آرزو دارم روزی برسد که وقتی یک دختر می‌گوید «من رویا دارم»، کسی به او نخندد، بلکه دستش را بگیرد و بگوید: «تو می‌توانی به آرزوهایت برسی.» آرزو دارم هیچ دختری احساس نکند که کوچک است یا صدایش اهمیت ندارد؛ زیرا هر انسان حتی با کوچک‌ترین قدم‌ها می‌تواند تغییری بزرگ ایجاد کند.

گاهی شب‌ها به آسمان نگاه می‌کنم و با خودم فکر می‌کنم شاید ستاره‌ها هم زمانی آرزوهای کوچک داشته‌اند؛ شاید آن‌ها هم روزی فقط یک نور کوچک بوده‌اند؛ اما با امید درخشیده‌اند. من هم می‌خواهم مثل یک ستاره‌ی کوچک باشم، نه برای این‌که همه مرا ببینند، بلکه برای این‌که بتوانم در تاریکی‌های زندگی کمی روشنایی ایجاد کنم.

آرزوی من این است که دنیا جای مهربان‌تری برای زندگی باشد؛ جایی که کودکان با خنده بزرگ شوند، مادران با آرامش زندگی کنند و دختران با امید قدم بردارند، دنیایی که در آن انسان‌ها به جای قضاوت کردن، یکدیگر را بفهمند و به جای نفرت، محبت را انتخاب کنند.

من می‌دانم شاید آرزوهای من خیلی ساده باشند؛ اما باور دارم همین آرزوهای ساده هستند که زندگی را زیبا می‌کنند. یک لبخند، یک کلمه‌ی محبت‌آمیز، یک آغوش گرم و یک امید کوچک می‌تواند قلب یک انسان را تغییر دهد.

من نمی‌خواهم دنیا را یک‌باره تغییر دهم؛ فقط می‌خواهم گوشه‌ی کوچکی از آن را زیباتر کنم. می‌خواهم هر روز کمی بهتر از دیروز باشم، بیشتر یاد بگیرم، بیشتر محبت کنم و هیچ‌گاه امیدم را از دست ندهم.

ای دنیا! اگر روزی صدای مرا شنیدی، بدان که من فقط یک دختر با یک قلب پر از آرزو هستم؛ آرزوهایی کوچک اما واقعی. من فقط کمی خوشی می‌خواهم، کمی آرامش، کمی عشق و فرصتی برای این‌که خودم باشم.

شاید آرزوهای من کوچک باشند؛ اما همین آرزوهای کوچک دنیای من را می‌سازند. زندگی همیشه با چیزهای بزرگ زیبا نمی‌شود؛ گاهی یک لبخند کوچک، یک لحظه‌ی آرام و یک امید ساده می‌تواند تمام معنای زندگی باشد.

من هنوز به آینده باور دارم. هنوز باور دارم روزهای خوب خواهند آمد. هنوز باور دارم دختران زیادی هستند که با وجود تمام سختی‌ها، رویاهایشان را در قلب خود نگه داشته‌اند. من یکی از همان دختران هستم؛ دختری که با آرزوهای کوچک خود، یک دنیای کوچک اما پر از امید ساخته است.