دختری بود که زمانی باور داشت دنیا جای بزرگی است؛ دنیایی پر از رویا، لبخند، امید و اتفاق‌های تازه. او هر روز با شوق از خواب بیدار می‌شد و برای آینده‌ی روشن برنامه‌ریزی می‌کرد. اما آرام‌آرام همه‌چیز تغییر کرد؛ از همان روزی که درهای مکتب به روی دختران بسته شد.

دختری که روزی سرشار از انرژی بود و برای هر لحظه‌اش هدفی داشت، حالا بیشتر روزهایش را در سکوت خانه سپری می‌کرد؛ گویی بخشی از وجودش در همان روزهایی جا مانده بود که با شوق، کیف مکتبش را برمی‌داشت، لباس‌هایش را آماده می‌کرد و با لبخند راهی مکتب می‌شد.

یک روز میان او و برادر کوچک‌ترش بحثی پیش آمد. این بار برادرش اشتباه کرده بود، اما وقتی مادرشان وارد اتاق شد، باز هم دختر را مقصر دانست و گفت: تو بزرگ‌تری، باید ببخشی‌!

دختر می‌خواست از خودش دفاع کند؛ می‌خواست توضیح دهد که این بار تقصیر او نبوده و فقط می‌خواهد حقش شنیده شود. اما مادرش با ناراحتی گفت:

«تو یک دختری، پس نباید زیاد حرف بزنی! من از دختران زبان‌دراز خوشم نمی‌آید. نمی‌دانم چرا خدا چنین دختری به من داده است!»

با شنیدن این جمله‌ها، تمام حرف‌هایی که در دل دختر بود خاموش شد. دیگر چیزی نگفت؛ سکوت کرد و آرام به اتاقش رفت. وقتی در را بست، اشک‌هایش بی‌صدا روی صورتش جاری شدند؛ اشک‌هایی که نشان‌دهنده‌ی دردهایی بودند که مدت‌ها در قلبش پنهان کرده بود.

کنار پنجره نشست و به بیرون خیره شد. آسمان همان آسمان همیشگی بود، کوچه همان کوچه بود و مردم همان زندگی روزمره‌ی‌شان را ادامه می‌دادند؛ اما برای او همه‌چیز تغییر کرده بود. احساس می‌کرد رنگ‌های زندگیش کم‌کم محو شده و جای خود را به سایه‌های غم داده‌اند.

با خودش زمزمه کرد: «چرا فقط به خاطر دختر بودنم باید بعضی حرف‌ها را نزنم؟ چرا وقتی حق با من است، باید سکوت کنم؟ چرا باید احساساتم را پنهان کنم تا دیگران از من ناراحت نشوند؟»

سپس به روزهای گذشته برگشت؛ به روزهایی که هنوز مکتب می‌رفت، با دوستانش می‌خندید، کتاب‌هایش را ورق می‌زد و برای آینده‌اش هزاران آرزو در دل داشت. آرام به گذشته فکر کرد و در دلش گفت: «کاش می‌توانستم به گذشته برگردم؛ نه برای تغییر دادن چیزی، بلکه فقط برای اینکه یک‌بار دیگر همان لحظه‌های ساده و زیبا را زندگی کنم. کاش آن روزها می‌دانستم که روزی دلم برای همین خنده‌ها، همین رفتن به مکتب و همین لحظه‌های معمولی تنگ خواهد شد.»

دختر هنوز کنار پنجره نشسته بود. بیرون، زندگی همچنان جریان داشت، اما در قلب او دختری زندگی می‌کرد که فقط یک خواسته داشت: دوباره آزادی را احساس کند، دوباره رویا بسازد و دوباره با امید به فردا نگاه کند.

شاید آن روز هنوز فرا نرسیده بود، اما در گوشه‌ای از قلبش نوری کوچک باقی مانده بود؛ نوری به نام امید، که آرام به او می‌گفت: «شاید یک روز دوباره بتوانی رنگ‌های زیبای زندگی را ببینی…»