یک صبح زمستانی بود. بدنم از سرما میلرزید و در یکی از پسکوچههای کابل راه میرفتم. نمیدانم چرا، اما وقتی چشمم به یک مکتب افتاد، چند لحظه همانجا ایستادم.
چند پسر با لباس مکتب نزدیک دروازه ایستاده بودند. یکی از آنها با چهرهای بشاش، کتابش را در دست گرفته بود و موضوعی را برای دوستانش توضیح میداد. آنقدر راحت دربارهی درس حرف میزد که انگار درس خواندن برایش عادیترین چیز دنیاست.
به او نگاه کردم و با خودم گفتم: «همیشه تلاش کن، چون تو فرصتش را داری.»
اما بلافاصله یک سؤال دیگر در ذهنم آمد: «چرا من نتوانم؟»
من هم دلم میخواست همین لباس را بپوشم؛ کیفم را بردارم و با خیال راحت به مکتب بروم. دوستهایم را ببینم و دربارهی درسهایی که خواندهایم با هم حرف بزنیم. برای چند لحظه خودم را در همانجا تصور کردم. تصور کردم یونیفورم مکتب را پوشیدهام و کیفم پر از کتاب است. به طرف دوستانم میروم و با خوشحالی میگویم: «من کارخانگی مضمون تاریخ را خلاص کردم.» شاید آن لحظه آنقدر خوشحال بودم که حتی یادم نمیآمد چند ساعت باید درس بخوانم.
اما ناگهان صدای موتر آمد. خیالم تمام شد. دوباره به همان کوچه برگشتم. چند لحظه از دور به مکتب نگاه کردم. چشمهایم پر از اشک شده بود، اما گریه نکردم. فقط نگاه کردم و بعد به طرف خانه رفتم.
وقتی به خانه رسیدم، کیف مکتبم را باز کردم. کتابچهام را برداشتم و شروع کردم به خواندن نوتهایم. هر صفحه مرا به یک خاطره میبرد. یادم آمد یک روز در مضمون دینی، استاد دینی گفته بود که آیههای قرآنی را حفظ کنیم. بیشتر ما حفظ نکرده بودیم و برای اینکه ارزیابی را خراب نکنیم، آیهها را روی تخته نوشتیم. چون تختهی ما چوبی بود، بهراحتی پاک نمیشد. ما هم آرامآرام پاکش کردیم تا کمرنگ شود و بتوانیم از روی آن بخوانیم.
وقتی یاد آن روز افتادم، خندهام گرفت. آن روزها فکر میکردیم این چیزها خیلی معمولی است. اما حالا دلم برای همان معمولیها تنگ شده است؛ دلم برای استادهایم تنگ شده، برای دوستهایم، برای صنف، برای زنگ تفریح و حتی برای همان روزهایی که شاید آن وقتها از رفتن به مکتب خسته میشدیم.
اگر مکتبها دوباره باز شوند، من بیشتر از هر چیزی همان حس هر روز مکتب رفتن را میخواهم؛ اینکه صبح بدانم باید آماده شوم، کیفم را بردارم، به مکتب بروم، دوستهایم را ببینم و دوباره همان زندگی ساده را داشته باشم.
اما تا آن روز نمیخواهم دست از یاد گرفتن بکشم. اگر نتوانم به مکتب رسمی بروم، میتوانم انگلیسی بخوانم. میتوانم در صنفهای آموزشی شرکت کنم. میتوانم چیزهای دیگری یاد بگیرم. چون هنوز امید هست و من نمیخواهم فقط به این فکر کنم که چه چیزی را از دست دادهام؛ میخواهم به این فکر کنم که هنوز چه چیزهایی را میتوانم یاد بگیرم.
گاهی هنوز همان دختر میشوم که جلوی مکتب میایستاد و با خودش میگفت: «چرا من نتوانم؟»
اما حالا جوابش را میدانم. من هم میتوانم.
شاید امروز پشت دروازهی مکتب ایستاده باشم، اما امیدوارم یک روز دوباره از همان دروازه وارد شوم؛ با همان کیف، با همان کتابها و با چهرهای که دیگر از حسرت خیس نیست.
و وقتی آن روز رسید، فقط یک جمله برای گفتن دارم: این حق من است. حق من است که درس بخوانم، حق من است که آینده داشته باشم و حق من است که برای آیندهای که میخواهم تلاش کنم.
دیدگاهها (0)
ارسال دیدگاه