گاهی فکر میکنم تمام عمر خود را در جستوجوی آدمی میگذرانیم که قرار است ما را کامل کند؛ کسی که بیاید دست ما را بگیرد و جای خالی چیزی را که سالها در خود حس کردهایم، پر کند. ولی شاید اشتباه از همینجا شروع میشود. شاید هیچکس قرار نیست نیمهی گمشدهی ما باشد. شاید آن نیمه، سالهاست در وجود خود ما نشسته و فقط منتظر است یک روز پیدایش کنیم.
من دختری از کابلم؛ شهری که آدم در آن یاد میگیرد خیلی چیزها را با خودش حمل کند و کمتر دربارهیشان حرف بزند. بعضی دردها را نمیشود برای کسی توضیح داد؛ نه به این دلیل که واژهای برایشان وجود ندارد، بلکه چون گاهی خود ما هم نمیدانیم دقیقاً چه چیزی در درون ما شکسته است.
صبحها که از خواب بیدار میشوم، شهر همان شهر همیشگی است؛ دیوارها سر جایشان هستند، کوچهها همان کوچههایند، مردم در رفتوآمدند و زندگی با تمام خستگیاش ادامه دارد. اما در درون من، همیشه چیزی هست که شبیه دیروز نیست. شاید بزرگشدن همین باشد؛ اینکه هر روز کمی بیشتر خودت را بشناسی و همزمان بفهمی چقدر هنوز خودت را نمیشناسی.
مدتها فکر میکردم رنج یعنی چیزی که باید از آن فرار کرد. فکر میکردم اگر روزی درد تمام شود، تازه زندگی شروع میشود. اما حالا به چیز دیگری فکر میکنم: شاید برای هر درد جایی وجود دارد که دیگر نمیتواند بیشتر از آن پیش برود؛ یا باید تمام شود یا شکلش تغییر کند.
من تغییر شکل بعضی دردها را در خودم دیدهام؛ دردی که یک روز فقط گریه بود، بعدها تبدیل شد به نوشتن. چیزی که یک زمانی باعث میشد ساعتها به سقف خیره بمانم، امروز مرا وادار میکند قلم بردارم و بنویسم. شاید رنج همیشه دشمن زندگی نیست؛ گاهی، اگرچه سنگین و خستهکننده، آدم را به سمت چیزی میبرد که پیش از آن نمیشناخت: به سمت خودش.
من از میان همین رنجها فهمیدم که باید خودم را پیدا کنم، نه کسی را که مرا نجات بدهد.
گاهی شبها، وقتی همهچیز ساکت میشود، به پنجره نگاه میکنم و به زندگیهایی فکر میکنم که شاید میتوانستم داشته باشم. به مکتبی که باید ادامه پیدا میکرد، به راههایی که هنوز نرفتهام، به سفرهایی که فقط در ذهنم اتفاق افتادهاند و به دختری که شاید اگر شرایط کمی متفاوت بود، امروز آدم دیگری میبود.
اما بعد به خودم میگویم: شاید هنوز دیر نشده است!
شاید زندگی همیشه همان چیزی نیست که برایش نقشه کشیدهایم. شاید بعضی مسیرها بسته میشوند تا مجبور شویم راه دیگری را پیدا کنیم. شاید بعضی رویاها شکلشان عوض شود، اما نمیمیرند.
دیشب خواب عجیبی دیدم؛ خواب دیدم پروانهام.
سبک بودم و میتوانستم از بالای دیوارها و کوچهها عبور کنم. هیچ دری برایم بسته نبود و هیچ مرزی نمیتوانست جلو پروازم را بگیرد. صبح که بیدار شدم، مدت زیادی به آن خواب فکر کردم. بعد، سوال عجیبی در ذهنم آمد: اگر من انسانی باشم که خواب دیده پروانه است، چه؟
اما اگر برعکس باشد چه؟ اگر من واقعاً پروانهای باشم که خواب میبیند انسان است؟
نمیدانم جواب این سوال چیست؛ شاید اصلاً مهم نباشد که کدام درست است. مهم این است که برای چند لحظه فهمیدم هنوز چیزی در من هست که میخواهد پرواز کند؛ چیزی که با تمام خستگیها، محدودیتها و ترسها، هنوز باور دارد آسمانی وجود دارد.
شاید ما آدمها هم همینگونهایم؛ سالها در قفسهایی که دیگران برایمان ساختهاند زندگی میکنیم و بعد فراموش میکنیم که بال داشتهایم.
من نمیخواهم تمام زندگیام را صرف پیدا کردن کسی کنم که مرا کامل کند. نمیخواهم منتظر بمانم تا شرایط بهتر شود و بعد زندگی را آغاز کنم. من میخواهم همینجا، با تمام چیزهایی که ندارم، با تمام زخمهایی که هنوز خوب نشدهاند و با تمام سوالهایی که جوابشان را نمیدانم، خودم را بسازم.
شاید من هنوز همان دختر خستهی کابلم، اما دیگر نمیخواهم خودم را فقط از روی دردهایم تعریف کنم.
من میتوانم از میان رنج، امیدی بسازم.
میتوانم از سکوت، کلمه پیدا کنم.
و شاید یک روز، وقتی دوباره خواب پروانه دیدم، اینبار از خودم نپرسم که انسانم یا پروانه؛ فقط پنجره را باز کنم و بگذارم پرواز کنم.
دیدگاهها (0)
ارسال دیدگاه