قلبت را پس بگیر، و خانه‌ات را در بهشت ببین…! گاهی انسان در میانه‌ی زندگی در نقطه‌ای می‌ایستد که نه راه بازگشت می‌بیند و نه توان ادامه‌دادن دارد. فشارها، قضاوت‌ها، رنج‌ها و ناامیدی‌ها آن‌قدر بر قلب سنگینی می‌کنند که حتی نفس کشیدن دشوار می‌شود. در چنین لحظاتی، انسان معمولاً به دنبال راهی برای فرار از […]

من محدثه هستم؛ دختری از افغانستان. در سال ۱۴۰۰ شکستم، زمانی که پیش دروازه‌ی مکتب رفتم و در ۲۴ اسد گفتند مکتب فقط برای مدت کوتاه بسته می‌شود. نرفته داخل صنف، ننوشته رویایم روی تخته و باز نکرده کتاب در صنف، آن صبح زیبا با چشم‌هایی پر از اشک برگشتم خانه. آن سال را به‌سختی […]

در ادامه‌ی مسیری که از یادداشت‌های پیشین آغاز کرده‌ام، در این شماره نیز، بار دیگر در پرتو «نور جوهره‌سنج» مزاری، بر چهره‌ای دیگر از سیاست هزاره مکث می‌کنم؛ چهره‌ای پرتناقض، اثرگذار، آزاردهنده و دشوارفهم که نه می‌توان به‌آسانی از کنارش گذشت و نه می‌توان با شتاب و سادگی درباره‌اش داوری کرد: محمد محقق. محقق از […]

پس از شهادت مزاری، بامیان می‌توانست ادامه‌ی معنوی غرب کابل شود؛ نه ادامه‌ی جنگ، بلکه ادامه‌ی اعتماد، سازمان‌دهی، عزت، مشارکت، شفافیت و بازسازی روحی جامعه. می‌توانست پس از آن فاجعه‌ی سنگین، به مدرسه‌‌ای تازه برای سیاست هزاره بدل گردد؛ جایی که مردم، فرماندهان، روشنفکران، معلمان، جوانان و رزمندگان، از دل زخم غرب کابل، به افقی […]

هر روز که از کنار مکتب‌ خود می‌گذرم، خودم می‌روم؛ اما دلم همان‌جا می‌ماند. به یاد روزهایی می‌افتم که با دوستانم یک‌جا از دروازه‌ی مکتب بیرون می‌شدیم و دوباره با هم داخل می‌رفتیم. واقعاً خیلی دردناک است وقتی سال‌ها خاطره بسازی و رویاپردازی کنی؛ اما ناگهان همه‌چیز از بین برود. آن روزی که آخرین امتحان […]