از طفولیت، وقتی کودکی بیش نبودم، استادم را خیلی دوست داشتم. همیشه با احترام به او سلام می‌کردم. هرگاه استاد درس را برای ما تشریح می‌داد، با دقت فراوان گوش می‌دادم و کارهای خانگی‌ام را به خوبی انجام می‌دادم. تا اینکه روزی، در حالی که درس مضمون دری داشتیم، موضوع درس ‌ما در مورد معلم […]

یک روز در خانه خیلی حوصله‌ام سر رفته بود؛ به هر چیزی نگاه می‌کردم به نظرم بد می‌رسید. نه می‌خواستم با کسی حرف بزنم، نه می‌خواستم چیزی بخورم و نه می‌خواستم درس بخوانم. فقط گمراه مانده بودم و با خودم می‌گفتم: «تا کی ما نمی‌توانیم به مکتب برویم؟ این کتاب‌ها را برای چه هر روز […]

قلم در لای انگشتانم صاف ایستاد؛ چشمانم بی‌اختیار به دوردست‌ها خیره ماند. ذهنم جایی میانِ گذشته و آینده دست‌وپا می‌زد؛ اما خودم در گوشه‌ای خاموش نشسته بودم. دیگران مرا به ظاهر دخترکِ آرامی می‌دیدند؛ اما پشتِ آن سکوت و چشمانی که گاه به در و گاه به دیوار گره می‌خورد، داد و فریادی برپا بود؛ […]

من یک دخترِ هزاره‌ام؛ دختری از نسلی هستم که بابه مزاری را از نزدیک ندیده است، صدایش را از نزدیک نشنیده است و روزهای مبارزه‌ی او را تجربه نکرده است؛ اما می‌توانم میانِ زندگیِ او و زندگیِ دخترانِ امروز، شباهت‌هایی پیدا کنم که هنوز هم قابلِ تأمل است. وقتی درباره‌ی بابه مزاری می‌خوانم، فقط یک […]

نامش بهاره بود. دختری که لبخندی زیبا داشت و چشمانی پر از امید بود. او رویاهای زیادی داشت؛ رویاهایی که منتظرِ رسیدن به آن‌ها بود. او فقط ۱۷ ساله بود، مکتب را تمام کرده بود و انگلیسی می‌آموخت. آن روز را خیلی خوب یادم هست؛ روزی که بهاره تغییر کرد و دیگر آن بهاره‌ی سابق […]