من کابلم… شهری که شاید نامم را زیاد شنیده باشی، اما دردهایم را کمتر کسی فهمیده است.… نوامبر 11, 2026 63
شهرِ بدون امید شهر من جایی است که همه‌چیز بی‌صدا سخن می‌گوید؛ از جفای نامردان، از آنان که… نوامبر 11, 2026 73
روایتی از یک دختر افغان آفتاب هم مثل هر روز، بعد از تاریکی شب، زمین را در آغوش گرم خود… نوامبر 11, 2026 54
صاحب‌خانه‌های فعلیِ کابل به روایت خدیجه خدیجه و سه فرزندش یازده سال می‌شود که در کابل اند. از سال ۱۳۹۴ از… نوامبر 11, 2026 70
از توکل تا امید خدایا! خودت می‌دانی که من چقدر پاکم، ذهنیت‌پاک دارم، پس آبرو و عزتم را نزد… نوامبر 10, 2026 77
رویای من چیست؟ خوب، باید از سال‌های گذشته بنویسم؛ از سال‌هایی که واقعاً می‌خواستم ادامه بدهم. این رویاها… نوامبر 10, 2026 80
روزی که نوبت من برسد آفتاب در حال غروب بود. هوا کم‌کم بوی سردی می‌داد. نسیم خنکی که از میان… نوامبر 10, 2026 65
تو آواز بی‌پایان امیدی دختر افغانستان، تو را در میان کوچه‌های خاک‌گرفته‌ی وطنم می‌بینم؛ با چادری بر سر و… نوامبر 10, 2026 63
پیش از آن‌که به خاطره تبدیل شویم در کابل، آدم یاد می‌گیرد زیاد به «بعداً» اعتماد نکند: بعداً درست می‌شود… بعداً درس… نوامبر 10, 2026 78
صدای خاموش زنان افغانستان حدود پنج سال می‌گذرد، ولی خنده بر صورت زنان در افغانستان نمایان نمی‌شود؛ هر روز… نوامبر 9, 2026 73
پارادوکس مرگ و امید برای زنده‌ماندن این روزها روزی پنج‌بار می‌میرم و دوباره از جایم بلند می‌شوم. لباس‌هایم را می‌شویم، خانه… نوامبر 9, 2026 70
بزرگ‌ترین رویای من در زندگی هر وقت از رویا می‌گویم، ناگهان نظرم به سمت رویای دیرینه‌ی خود و همه‌ی مردم… نوامبر 9, 2026 74
