خودم رفتم؛ اما قلمم هنوز فریاد میزند چهار سال گذشته است؛ چهار سال سکوت، چهار سال اشک، چهار سال انتظار. فریاد خاموش… فوریه 11, 2026 136
روایت فاطمه: دو سالی که همهچیز را تغییر داد داستان من از جایی شروع شد که ۱۴ سال سن داشتم و در صنف دهم… مارس 11, 2026 136
کسی که باورم داشت… گاهی در زندگی، انسان به چیزی بیشتر از تواناییهای خودش نیاز دارد؛ به کسی که… سپتامبر 5, 2026 136
دختر؛ نمادی از مهربانی و شجاعت میخواهم بنویسم، از موجودی که مهربانی در وجودش نهادینه است، از کسی که لبخندش میتواند… فوریه 11, 2026 136
آخرین میخ بر تابوت علم و دانش از سه سال پیش تا به امروز، در سرزمین پدری ما در افغانستان، صدای خاموشی… مارس 1, 2026 135
سوند، کمره؛ اکشن: رویایی که به آن خواهم رسید روز اولی که مکاتب به روی دختران بسته شد، حس میکردم مسیرم را گم کردهام.… فوریه 22, 2026 135
هنرِ رقصیدن در طوفان در جغرافیایی که ما نفس میکشیم، زمان مفهومی غریب دارد. گاهی چنان کُند میگذرد که… می 16, 2026 135
رویای سپیدِ ناتمام؛ روزی که همهچیز تمام شد من لیلا نوری هستم. در یکی از شهرهای افغانستان زندگی میکنم. وقتی کودک خُردسالی بودم،… فوریه 11, 2026 135
فرار به سوی سکوت؛ ما اینجا جایی نداریم! شهر پر از صداست. پر از فریادهایی که هرگز خاموش نمیشوند، پر از بوقهای که… مارس 16, 2026 135
میانِ «دیستوپیا» و «اوتوپیا»؛ روایتِ چهار سال مقاومت چهارسال از روزیکه قویتر حرکت میکنم و مستحکمتر قدم بر میدارم گذشتهاست. چهار سال است… فوریه 11, 2026 135
دختر است دیگر…! خورشید آخرین پرتوهایش را بر زمین میپاشید و آسمان جامهای از رنگهای نارنجی و سرخ… سپتامبر 3, 2026 135
زمستان، سپیدی و قصهای از امید صبح که از خواب بیدار شدم، اولین چیزی که توجه مرا جلب کرد، نوری بود… مارس 12, 2026 135