خیلی دیر بود که چشمانم در رسانههای اجتماعی دنبال خبری میگشت که پنج سال بود از آن دور بودم. همینطور هر روز با امید شنیدن این خبر، روزم را آغاز میکردم؛ گرچه انتظار کشیدن برایم دشوار بود، ولی چون امیدی که در دلم داشتم، باز هم با صبوری ادامه میدادم.
در مسیر راه بودم که توجه ام را یک مرد به خودش جلب کرد. مردی سالخورده پیش یک دوکان نشسته بود و به موبایلش مصروف بود که ناگهان یکبار چشمانش انگار با خواندن چیزی از روی موبایلش برق زد و با خوشحالی طرف مردی که در کنارش نشسته بود گفت: «خدا را شکر، مکاتب دخترانه هم باز شد.»
من که پنج سال منتظر این خبر بودم، وقتی حرفهای آن مرد را شنیدم، انگار دنیا بعد از پنج سال به رویم لبخند زد؛ ولی یکبار با خودم گفتم: «خدایا، لطفاً خواب نباشد؛ ولی اگر خواب است، پس اصلاً بیدارم نکن و بگذار به تماشا کردنش ادامه بدهم.» ولی دیدم خواب نیست؛ من هم از خوشحالی بال کشیدم و با تمام قدرت قدمهایم را تندتند برداشتم تا به خانه برسم. آن روز مسیر راهم انگار کوتاه شده بود؛ قبل از آن روز تا خانه در نیم ساعت میرسیدم، ولی آن روز در ظرف ۲۰ دقیقه رسیدم. به محض اینکه وارد خانه شدم، انترنت موبایلم را روشن کردم و دنبال آن خبر میگشتم.
وقتی چشمانم با آن خبر روبهرو شد، دستانم از خوشی بیحس شد؛ در چشمانم اشکهای خوشی جاری شد؛ اشکهای گرمی که قبل از آن گونههایم با آن اذیت میشد، ولی آن روز گونههایم هر لحظه شوق حس کردن آن اشکهای گرم را میکرد. ولی نه خبر از آنکه آن خوشی تا چند لحظه طول میکشد: وقتی تمام خبر را باز کردم، نوشته بود مکاتب فقط برای دختران یازده و دوازده باز شده است. باز هم خوشیهایم را سرکوب نکردم و گفتم: «مشکلی نیست، دیگر دختران سرزمینم پیشرفت کنند؛ من هم پیشرفت میکنم.» ولی دلم هنوز هم آن خوشی واقعی چند لحظه پیش را میخواست؛ ولی من دلم را راضی نمیتوانستم، فقط میگفتم: «صبر داشته باش؛ روزی این خبر برای تو هم بیپایان میشود.»
مثل من هزاران دختر آن روز یکبار زنده شدند، ولی چند بار دیگر مردهاند. خدا میداند آن روز چند دختر مثل من اشک شوق ریخته بودند؛ اشکهایی که از ریختن آن لذت میبرند، خوشی که فکر میکردند دیگر پایانی ندارد، ولی نه خبر از آنکه آن خوشی فقط چند لحظه بوده است.
و دخترانی که واجد شرایط بودند، آنها با شنیدن آن خبر مثل پرندهای که تازه پرواز کردن را میگیرد، پرواز کردند؛ ولی زمانی که فهمیدند همهی دختران افغان نمیتوانند و فقط صنفهای یازده و دوازده میتوانند مکتب بروند، لحظهای وجودشان را سکوت فرا گرفت و انگار نصفی از خوشیهایشان از بین رفت، چون آنها فکر میکردند که این خوشی برای تکتک دختران افغان فراهم شده است؛ اما چیزی که میخواستند نبود.
بلی، ما دختران افغان تا امروز در حسرت تحصیل بودیم؛ حسرتی که تا امروز پنج سال میگذرد، ولی تمامی ندارد. ولی با این حال در دل هر یک از ما امیدی زنده است؛ امیدی که هیچگاه پایان نخواهد یافت؛ امید باز شدن مکتبمان، امید اینکه روزی شاهد آزادی و حق خود باشیم. ولی میدانم چه دیر و چه زود آن روز میرسد، چون آخر هر صبر، روزی نهفته است که مدتهاست منتظرش بودیم.
دیدگاهها (0)
ارسال دیدگاه