زیر بار آرزوها

نسرین، دختری که زمانی کودک بود، خانواده‌ی خود را از دست داده است. نسرین تنها دختر آن خانواده بود؛ زمانی که پدرش را از دست داد، مادرش او را ترک کرد. او حالا با پدربزرگش زندگی می‌کند؛ هرچند زندگی سختی دارد، ولی او هنوز ادامه می‌دهد.

زمانی که خرد بود، برایم می‌گفت که دوست دارد در آینده یک وکیل شود. از او پرسیدم چرا وکیل؟ او برایم از زندگی‌اش تعریف می‌کرد که چقدر درد کشیده و به خاطر دردی که حقش نبوده، می‌خواهد وکیل شود و از حق دیگرانی که مثل او درد می‌کشند، طرفداری کند. او همیشه چهره‌ای خندان داشت، در حالی که اگر از سختی‌های زندگی خود می‌گفت، دیگران را گریه می‌گرفت؛ ولی برای او مهم نبود، تنها چیزی که برایش مهم بود، آینده‌اش بود که چگونه بتواند به هدفش برسد.

سال‌ها گذشت و حکومت تغییر کرد. حالا حکومت طالبان است؛ حکومتی که قرار نیست دختری بعد از صنف ششم به مکتب برود، حکومتی که دختری نمی‌تواند آزادانه در بیرون قدم بزند، حکومتی که یک زن نمی‌تواند خودش برای خودش تصمیم بگیرد یا هر حرف دیگری. نسرین هم دیگر مثل گذشته نیست. او کم‌کم امیدش را از دست داده بود و فکر می‌کرد دیگر راهی برای رسیدن به آرزوها نیست و قرار نیست که وکیل شود، ولی گاهی با امید به آینده نگاه می‌کرد و می‌گفت: «قرار نیست به این زودی از اهدافم دست بردارم.»

بعد از مدتی خبر شدم که در یکی از مکتب‌هایی که برای دخترانی بعد از صنف ششم است، درس می‌خواند و کم‌کم باز امیدوار است و با انرژی درس‌هایش را ادامه می‌دهد؛ در حالی که در آن زمان بیکاری بسیار بود و نسرین در کنار درس باید کار هم می‌کرد تا برای پدربزرگ و مادربزرگش غذایی تهیه کند. گرچه آن‌ها در کنار کاکایش زندگی می‌کردند، ولی وضعیت مالی آن‌ها به دوش نسرین بود و این نسرین بود که برای غذای خانواده‌اش باید زحمت می‌کشید.

بعد از دو سال که حالا نسرین صنف دهم مکتب بود، خبر شدم که پدربزرگ و مادربزرگش را از دست داده است. خبر بسیار دشواری برایم بود و با خودم فکر می‌کردم که از این به بعد او کجا خواهد رفت و چه آینده‌ای در پیش رو دارد. حالا او در کنار کاکایش زندگی می‌کند؛ مردی که هیچ رحمی به زن و اولاد خود ندارد و به این دخترک ۱۶ساله که دختر برادرش می‌شود نیز هیچ رحمی نمی‌کند.

روزهای بدی داشت، ولی تسلیم نمی‌شد؛ چون هدفی بزرگ داشت و امیدوار بود که همیشه این شرایط نمی‌ماند و قرار نیست که همیشه در زیر همان سقف با خانواده‌ی کاکایش باشد. او تصمیم گرفت که به بهانه‌ی کار کردن به مکتب برود. آن زمان وضعیت مالی هیچ خانواده‌ای خوب نبود و کاکایش با بسیار سختی قبول کرد تا برود و کار کند، ولی برایش اجازه نمی‌داد که درس بخواند. نسرین مثل گذشته در کنار کار کردن، به مکتب و درس‌هایش نیز ادامه می‌داد و او حالا خیلی امید دارد و به خودش باور دارد که روزی به همه‌ی خواسته‌های خود می‌رسد.

دیدگاه‌ها (0)

ارسال دیدگاه

10000