امروز دلتنگ مکتبی شدم که ششسال از عمرم را آنجا گذرانده بودم. با دلهره راهی مکتب شدم. افکار غلط و نادرست اجازه نمیداد تا قدم بردارم؛ یکی از پشت دیگری ذهنم را مشغول میکردند. یکی میگفت: «گارد اجازه نمیدهد دختری وارد مکتب شود.» دیگری میگفت: «همه به چشم بد به تو نگاه میکنند.»
اما من همینطور ادامه دادم؛ آنقدر رفتم تا به مکتب رسیدم. وقتی دروازه را تکتک کردم، چشمان گارد از لای دروازهها دیده شد و با لبخند گفت: «برای چی آمدهای؟» گفتم: «میخواهم مکتبی را که پنجسال فاصله دارم، ببینم.»
کاکا دروازه را باز کرد و من وارد آن حویلی بزرگ و دلنشین شدم؛ جایی که در آن هزاران خاطره را با همصنفهایم داشتم. خواستم فقط جایی بروم که همیشه آنجا بودم: «کتابخانه.»
وقتی وارد کتابخانه شدم، همان بوی کتابهای کهنه، بوی عشق و صمیمیت دوباره به مشامم پیچید. احساس امنیت برایم دست داد و دوباره به مکانی که امنیت و آرامش خاص خودش را داشت برگشتم. هیچکسی جز پیرمردی که صاحب کتابخانه بود، تغییر نکرده بود. آن کاکا پنج سال پیش، جوان، تازه و آسوده بود، اما امروز به پیرمردی مسن، پیر و فرسوده تبدیل شده بود. باور نمیکردم که گذشت زمان اینقدر روی افراد تأثیر داشته باشد.
بالای یک چوکی نشستم و احوالپرسی کردیم. از او در مورد حال و هوای کتابخانه پرسیدم، اما این جواب، بدترین پاسخ زندگیام بود. او با حالت تأسف گفت: «دخترم، چی بگویم! از روزی که شما اینجا را ترک کردید و رفتید، دیگر هیچکسی به اینجا سر نمیزند. پسران مصروف کارهای خودشاناند. بعضی اوقات دختران صنف شش به پایین میآیند و فقط یک کتاب را گرفته میروند، اما از پس آوردن آن کتاب خبری نیست و میگویند که تا حالا تمام نکردهاند.»
«بعد از رفتن شما، دیگر مسابقهای برگزار نشد. دیگر پسران و دختران برای یک رقابت سالم نیامدند. دیدگاه همه نسبت به کتابخانه تغییر کرده است. دل من برای غرغر زدنهای بیجا تنگ شده است. دیگر کسی اینجا نمیآید تا برای پیدا کردن یک کتاب، همه کتابها را بیجا کند. و این حسرتها تا هنوز ادامه دارند.»
بغض کردم، اما بروز ندادم؛ خودم را قویتر از همیشه نشان دادم و کمی دیگر با کاکا بحث کردم. در آخر، وقتی خواستم از کاکا خداحافظی کنم، فقط یک جمله گفت: «دخترم، ناامید نشو؛ زیرا کتابهای زیادی منتظر خوانده شدن هستند.» و این خودش دنیایی از حرفها و جملات ناگفته را همراه دارد.
دیدگاهها (0)
ارسال دیدگاه