این جمله برایم خیلی زیبا بود: «هر کس در رنج خود تنهاست.» دقیقاً این حرف را در ظاهر یک کودک خردسال متوجه شدم. من داخل موتر بودم و در حال رفتن به مقصدم بودم؛ نگاهم را یک پسر خردسال خیلی جلب نمود که در گوشهی سرک نشسته است؛ ظاهرش ژولیده و صورتش نامرتب بود، اما در فکر فرو رفته بود که من ناگهان متوجه اشکهای پنهانیاش شدم.
پسرک به سمت ساختمانها نگاه داشت و گاهی هم به سمت آسمان؛ تکهنانی در دست داشت، با اشکهای مخفی که در دلش غم سنگینی داشت. اما نمیدانم چرا این احساس او مرا به فکر فرو برد. با خودم میگفتم: «شاید آن پسرک به خاطر اقتصاد نمیتواند زندگی خوبی داشته باشد، یا اینکه در دلش هزاران غم دیگری دارد؟» آن احساس ناامیدیاش قلب مرا شکست؛ کودکی در سن کوچک چرا غم روزگار به سراغش آمده است؟
پس از آمدن طالبان، وضعیت زندگی و اقتصاد هم برای دختران سخت شده است و هم برای پسران. در دوران جمهوریت، دختران و پسران کوچک فقط مشغول بازیهای کودکانه بودند، اما با تغییر رژیم کشور، کودکان از سن کودکی دچار مشکل اعصاباند؛ این یکی از نگرانیهای شدید برای جامعه است که این بحران خطرناک اگر تا چند سال دیگر ادامه یابد، افغانستان به یک کشور تاریک، پر از جهل و مردسالاری مبدل میشود. افغانستان کشوری زیبا بود، اما با آمدن اینها، شادی مردم از بین رفت و فرق بین تحصیل و ذهن ایجاد شده است.
اکنون بین انسانها روابط سرد شده است؛ همین است که میگوید: «هر کس در رنج خود تنهاست.» دقیقاً این جمله همهی دردهای جوانان را بیان میکند. اکنون در زمانی قرار داریم که هیچکس غمخوار میان درد و رنج همدیگر نیست؛ تنها تکیهگاه انسان خودش است. گاهی پدر و مادر انسان درکی از حال ما ندارند. اگر خود انسان در زندگی خود کوشش و تلاش نکند، اولین حرف طعنهآمیز را از سوی پدر و مادر خود میشنویم. پس میان همدردی و رنجها، خود ما هستیم و خدایی که همیشه یار و یاور ما است.
در زندگی نمیشود به هر کسی اعتماد کرد؛ آن پسر خردسال میان کوچههای غمگین دشت برچی خودش را گم کرده بود؛ او به دنبال آیندهی نامعلومش مینگریست، اما تکهنانی که در دهان داشت، معلوم بود امیدی برای زنده نگهداشتن داشت. گاهی یک پدر با سن پیری در گوشهای از سرک نشسته و در خیال و غم این زندگانی فرو میرود؛ آیا این همه بدبختی چه ثمری دارد؟ آیا با آمدن طالبان وضعیت بهتر شده؟ نخیر؛ اینها آیندهی جوانان را گرفتهاند، اینها آرامش مردم را از بین بردهاند، اینها دنیا را جهل میدانند، با وجودی که در این زمان کنونی، جوانان دیگر هوشیار به بار آمدهاند.
قلم بشکند گر ننویسد بر افغانستان چه روزهایی که نگذشت و روزی این روایتها ثبت خواهد شد؛ هم دختران در افغانستان مورد ظلم قرار گرفته بودند و هم پسران نوجوان که در حاکمیت طالبان در هر مورد احمقانهای آنها را بازداشت میکردند و جوانی اینها را طی چندین سال به خاک و خون کشیدند.
دیدگاهها (0)
ارسال دیدگاه