در تاریخ ۹ اپریل ۲۰۲۶، در سرک برچی به طرف کورس می‌رفتم. همراه یکی از دوستانم بودم و مثل همیشه در راه باهم صحبت می‌کردیم و پیاده می‌رفتیم تا به دروازه‌ی کورس برسیم.

از همان صبح، اصلاً حال خوبی نداشتم. آرام‌آرام به طرف بالا می‌رفتیم و نزدیک مارکیت رسیده بودیم. اطراف شلوغ بود. نگاهم به زمین بود و خیلی سریع راه می‌رفتم. وقتی ناگهان سرم را بلند کردم و به جلو نگاه انداختم، قلبم ایستاد.

مردی با چپن سفید به طرف ما می‌آمد. حدود دو متر با ما فاصله داشت. فهمیدم که از افراد امر به معروف است.

وقتی من و دوستم را دید، خودش چیزی نگفت، اما مرد نظامی‌ای که همراهش بود و اسلحه داشت، به او اشاره کرد و گفت مرا ایستاد کند.

گفت: «اینی ره ببین.»

لباسم تا روی پاهایم بود و چادرم را هم مطابق باور و دینم پوشیده بودم، فقط رنگ لباس‌هایم کمی تیره بود و لباس سبز به تن داشتم.

همان لحظه که مرا ایستاد کردند و با نگاه‌های سنگین و تحقیرآمیز به من خیره شدند، تمام اتفاق‌های سال گذشته در ذهنم زنده شد. ترسیدم که مبادا به بهانه‌ای بی‌دلیل مرا دستگیر کنند و با خود ببرند.

آن‌قدر ترسیده بودم که حتی توان حرف زدن نداشتم. با این‌که معمولاً زیاد صحبت می‌کنم، اما آن روز زبانم بند آمده بود.

یکی از آن‌ها با صدایی خشن و تحقیرآمیز رو به من کرد و گفت: «دختر جان، ماسکت کجاست؟»

فقط به‌خاطر نداشتن ماسک، در میان آن همه مردم، با نگاه‌های بد و صدای بلند تحقیرم کردند.

من و دوستم با ترس و عجله به طرف کورس رفتیم. در راه‌پله‌ها قلبم به‌شدت می‌تپید و پاهایم سست شده بود.

همان‌جا، مردی که صحنه را دیده بود، مدام به ما نگاه می‌کرد و بعد خندید.

در همان لحظه، احساس کردم دیگر توان تحمل ندارم. با خود فکر می‌کردم چرا در این جامعه باید تا این اندازه به دختران اهانت شود؟ صدایم از شدت ترس بریده بود و هیچ راهی برای دفاع از خودم نداشتم.

کمی جلوتر که رفتیم، بعضی مردم می‌خندیدند و به همدیگر می‌گفتند: «همین‌ها باید اصلاح شوند.»

آخر دنیا کجا است و ما کجا؟

جامعه‌ای که در آن، دختری را فقط به‌خاطر نداشتن ماسک در سرک ایستاد می‌کنند و تحقیرش می‌کنند، چگونه می‌تواند پیشرفت کند؟

من دیگر هیچ آینده‌ای در این کشور نمی‌بینم. هیچ‌کدام از رویاهایی که در سر دارم، در این‌جا عملی نمی‌شوند.

واقعاً سخت است. این‌ها دختر بودن را به جرم تبدیل کرده‌اند. ما حتی حمایت مردم، پدران و برادران خود را هم نداریم. بعضی‌ها به‌جای حمایت، می‌خندند و مثل همان افراد می‌گویند: «شما اصلاح می‌شوید.»

آن روز بیک بزرگی به پشت داشتم و آن‌ها مدام به بیک‌های من و دوستم نگاه می‌کردند و بیشتر ما را تحقیر می‌کردند.

آخر، آیا این همان جامعه‌ای است که باید به آن افتخار کنیم؟

تنها جسمم در این‌جاست، اما ذهنم در دنیایی زندگی می‌کند که افغانستان باید امروز آن‌گونه می‌بود.

آن‌ها با استفاده از نام دین، مردسالاری می‌کنند و انتظار دارند هیچ زنی در سرک، بازار یا کورس حضور نداشته باشد؛ انگار نمی‌خواهند زنان دیده شوند، حضور داشته باشند یا زندگی کنند.

من از روزی می‌ترسم که این جامعه دیگر صدای زنان را نشنود؛ البته حالا هم این ترس، کم‌کم به حقیقت تبدیل شده است.

از روزی می‌ترسم که دیگر هیچ دختر و زنی داکتر نباشد تا بتواند بیماری را درمان کند.

از روزی می‌ترسم که زنان خودشان نیز باور کنند که هیچ حقی ندارند.

امروز به هر بهانه‌ای ما را تحقیر و سرکوب می‌کنند و اگر این وضعیت ادامه پیدا کند، فردا ما را کاملاً نابود خواهند کرد.

چه دختر و چه پسر، همه در این کشور باید درس بخوانند. یگانه راه نجات ما، تحصیل است.

ما نباید به چندین قرن پیش برگردیم. ما حق داریم زندگی کنیم، بدون ترس راه برویم و آزاد باشیم.

اگر امروز درس نخوانیم، فردا به جایی خواهیم رسید که خودمان نیز باور خواهیم کرد دختر بودن هیچ ارزشی ندارد؛ فقط وسیله‌ای برای ادامه نسل است و نه حقی دارد، نه قدرتی و نه زندگی‌ای.

راه به‌دست آوردن حق، فقط تحصیل است.

کوشش کنید درس بخوانید تا روزی بتوانید در کنار حق‌تان بایستید.

من که آن روز نتوانستم از خودم دفاع کنم، بعد از آن دیگر مثل قبل نشدم؛ اما حالا بیشتر از گذشته درس می‌خوانم، تا روزی بتوانم نه فقط برای خودم، بلکه برای جامعه‌ام نیز ایستادگی کنم.