وقتی کتاب «دختری که به اعماق دریا افتاد» را خواندم، در ابتدا فکر می‌کردم که فقط یک داستان خیالیِ ساده است؛ اما هرقدر که پیش رفتم، فهمیدم که این داستان، احساسات و مفهوم‌های بسیار عمیقی را در خود جای داده است. فضای داستان از همان شروع برایم جالب بود؛ مردم یک دهکده برای آرام کردن خشم دریا، هر سال یک دختر جوان را قربانی می‌کردند. همین موضوعِ تکان‌دهنده باعث شد که دلم بخواهد بدانم پایان این داستان به کجا ختم می‌شود.

در این میان، شخصیت اصلی داستان یعنی «مینا»، برایم خیلی قابل احترام بود. او تصمیم گرفت خودش را قربانی کند تا دختر مورد علاقه‌ی برادرش نجات پیدا کند. این کار بزرگش نشان می‌داد که او چقدر شجاع است و حاضر است برای نجات دیگران، از جان خودش بگذرد؛ وقتی این بخش را خواندم، واقعاً تحت تأثیر قرار گرفتم. بعد از اینکه مینا وارد دنیای ارواح و خدایان شد، داستان خیلی هیجان‌انگیزتر شد. آن دنیا پر از رمز و راز بود و همه‌چیز حالتی عجیب و متفاوت داشت؛ به‌طوری‌که هنگام خواندن این بخش‌ها، حس می‌کردم خودم هم داخل یک افسانه‌ی قدیمی قرار دارم.

یکی از چیزهایی که بیشتر از همه توجهم را جلب کرد، شخصیت «خدای دریا» بود. مردم دهکده فکر می‌کردند او موجودی خیلی ترسناک و ظالم است، اما بعد معلوم شد که حقیقت کاملاً فرق می‌کند. این قسمت برایم بسیار جالب بود؛ چون نشان می‌داد همیشه چیزی که توده‌ی مردم باور دارند، حقیقت کامل نیست. رابطه مینا با دیگر شخصیت‌ها هم خیلی خوب و منطقی ساخته شده بود. هرکدام از آن‌ها مشکل‌ها و غم‌های خاص خودشان را داشتند و همین واقع‌گرایی باعث می‌شد که شخصیت‌ها ملموس‌تر به نظر برسند؛ بعضی از آن‌ها در ابتدا مرموز بودند، اما بعد کم‌کم شناخته می‌شدند.

چیزی که بیش از هر چیز دوست داشتم، شجاعت بی‌نظیر مینا بود. او بارها در طول مسیر ترسید، اما هیچ‌گاه تسلیم نشد. این موضوع برای من خیلی ارزش داشت؛ چون ثابت می‌کرد شجاعت به معنای نترسیدن نیست، بلکه یعنی ادامه دادن، حتی وقتی آدم بندبند وجودش می‌ترسد. فضای داستان نیز خیلی زیبا توصیف شده بود؛ هنگام خواندنِ سطور می‌توانستم خروش دریا، شکوه قصرها و دنیای ارواح را به‌خوبی در ذهنم تصور کنم. نویسنده خیلی مهندسی‌شده توانسته بود این فضا را پیش چشم مخاطب مجسم کند. رابطه‌ی احساسی میان شخصیت‌ها نیز آرام و طبیعی پیش می‌رفت و احساسات‌شان واقعی معلوم می‌شد و هیچ اتفاق ناگهانی و بی‌منطقی رخ نمی‌داد.

در بعضی قسمت‌ها داستان کمی آرام می‌شد، اما باز هم جالب بود؛ چون هر بار راز تازه‌ای معلوم می‌گشت، مخصوصاً وقتی حقیقت‌های گذشته آشکار می‌شد، علاقه‌ی بیشتری پیدا می‌کردم که خواندن را ادامه دهم. بعد از تمام شدن کتاب، چیزی که در ذهنم ماند این بود که داستان فقط درباره‌ی جادو و خدایان نیست، بلکه درباره‌ی شکستن ترس‌ها و تغییر دادن سرنوشت است. این پیام برایم خیلی ارزشمند بود. هم‌چنین خوشم آمد که شخصیت اصلی، کامل و بی‌نقص نبود؛ او اشتباه می‌کرد و بعضی وقت‌ها دچار شک می‌شد و همین انسان بودن، او را طبیعی‌تر نشان می‌داد. بعد از خواندن این اثر، احساس کردم که بیشتر به داستان‌های افسانه‌ای، مخصوصاً داستان‌هایی با فضای آسیای شرقی علاقه پیدا کرده‌ام؛ چون این کتاب اتمسفر متفاوتی داشت و برایم تازه بود. به نظر من این کتاب هم غم داشت، هم امید و هم هیجان؛ خواندنش داستانی از شجاعت، فداکاری و امید بود که دنیای خیالیِ زیبا و احساسات انسانی را خیلی خوب نشان می‌داد.