این جمله‌ای که می‌گویند: «چون تو دختری، نمی‌توانی!» چقدر جمله‌ی سنگینی است برای یک دختر؛ دختری که هنوز به او اجازه نمی‌دهند خودش را بشناسد و بداند چه توانایی‌هایی دارد، اما از همان ابتدا به او می‌گویند: «تو نمی‌توانی، تو باید ناتوانی خود را بپذیری.»

درهای مکاتب بر روی ما بسته شد، دانشگاه‌ها را مسدود کردند و اجازه‌ی کار کردن نمی‌دهند. در بیرون از خانه، به دل خود لباس پوشیده نمی‌توانیم، آزادانه در خیابان‌ها قدم گذاشته نمی‌توانیم و حتی حق انتخاب نیز از ما سلب شده است؛ چون ما دختر هستیم و به همین دلیل نمی‌توانیم به آرزوهای خود برسیم. به ما می‌گویند: «چون تو دختر هستی، نمی‌شود، تو نمی‌توانی.»

دخترانی که می‌خواستند در آینده داکتر شوند، اما به آن‌ها گفتند: «تو نمی‌توانی، تو باید در خانه بمانی.» دخترانی که می‌گفتند در آینده وقتی معلم شدم، حتماً این جامعه را از تاریکی جهل به روشنایی می‌رسانم؛ دخترانی که آرزو داشتند در آینده مهندس، خبرنگار، نویسنده و… شوند، اما همه‌ی این رویاها نابود شد. دلیل‌اش هم این بود: «چون ما دختر هستیم، نمی‌شود.»

من بارها شاهد این بودم که در خانواده‌ها، دختر لت‌وکوب و تحقیر می‌شود. وقتی حرفی بزند، به او می‌گویند: «تو دختر هستی و نباید زیاد حرف بزنی.» وقتی چیزی بخواهد، می‌گویند: «تو نمی‌توانی.» وقتی خواسته‌ای داشته باشد، می‌گویند: «چون تو دختر هستی، نمی‌شود.»

جرم ما این است که دختر به دنیا آمده‌ایم. زندگی دختران را تصمیم‌های دیگران شکل می‌دهد؛ دیگرانی که در مورد دختران تصمیم می‌گیرند. پدرانی که می‌گویند: «من صلاح تو را بهتر می‌دانم.» جامعه‌ای که برای دختران مرز ایجاد می‌کند. خانواده‌هایی که برای پسرشان اهمیت قائل می‌شوند، اما به دختران‌شان می‌گویند: «طوری زندگی کن که دیگران می‌گویند؛ چون تو دختر هستی، باید متوجه رفتار و حرف‌های خود باشی.»

مگر ما انسان نیستیم؟ مگر ما حق یک زندگی راحت را نداریم؟ مگر ما باید همیشه حرف‌های دیگران را قبول کنیم؟ مگر ما حق نداریم صدای خود را بلند کنیم؟ مگر رویا جنسیت دارد؟ چون ما دختر هستیم، نباید درس بخوانیم؟ مگر فقط پسر می‌تواند درس بخواند و ما نمی‌توانیم؟ چون ما دختر هستیم، نمی‌توانیم درس بخوانیم، کار کنیم و برای آینده‌ی خود تصمیم بگیریم؟ چون ما دختر هستیم، نمی‌توانیم در خانواده ارزش داشته باشیم؟ چون ما دختر هستیم، نمی‌توانیم در جامعه حضور داشته باشیم و حق خود را بخواهیم؟

کاش روزی شود که به جای اینکه بگویند: «چون تو دختر هستی، نمی‌شود و نمی‌توانی»، بگویند:

«تو می‌توانی! حق زن و مرد در جامعه مساوی است و تو می‌توانی در جامعه حضور داشته باشی و حق خود را بخواهی. تو هم می‌توانی رویا داشته باشی، درس بخوانی و موفق شوی. تو هم می‌توانی در خانواده ارزش داشته باشی و خواسته‌هایت را بگویی.»

به امید اینکه روزی دختران، به عنوان یک انسان در این جامعه ارزش داشته باشند و از حقوق‌شان محروم نمانند.