شهر من جایی است که همه‌چیز بی‌صدا سخن می‌گوید؛ از جفای نامردان، از آنان که خاکش را بی‌بها می‌فروشند و با جورهای بی‌امان، ویرانه‌ای از آن می‌سازند. شهری که هر گوشه‌ی آن قصه‌ و افسانه‌ای در دل خود نهفته دارد؛ خرابه‌هایی که دیوار‌به‌دیوارشان گواهی بر سختی‌های روزگار است و هر کوچه پس‌کوچه‌اش انگار بوی مرگ می‌دهد و هوای زندگی کردن در آن کم‌رنگ است.

به‌جز صدای بازی کودکان، سکوتی سنگین بر خیابان‌های شهر حاکم است. چهره‌ها مثل دیوارهای ویرانه‌ی شهر خسته‌اند؛ خسته از مسیرهای سنگلاخی و زمین‌خوردن‌هایی که بلندشدن از آن‌ها دشوار است. مردمانی که در بازی قدرت دیگران گم می‌شوند و چیزی جز بی‌کاری و فقر برای‌شان به همراه ندارد، مردانی که آرزو را در دل‌شان دفن کرده‌اند و در پی لقمه‌نانی به هر سمت روان‌اند تا خانواده و فرزندان‌شان شب گرسنه نخوابند.

سخت است در کشوری زندگی کنی که تمام تلاشت برای به‌دست آوردن لقمه‌نانی باشد، اما گاه موفق شوی و گاهی باید سرت را پایین بیندازی، وارد خانه شوی و خجل از دست‌خالی، شب را با گرسنگی سپری کنی، در حالی که فرزندانی داری که همه‌ی چشم‌امیدشان به توست و با نگاه‌های خیره و ناامیدشان، انگار جان را از تنت می‌ربایند!

زمانی که فقط هدفت نفس کشیدن است، باز هم آدم‌هایی هستند که این حق را برایت زیاد می‌دانند و به هر بهانه‌ای می‌خواهند گلویت را فشار دهند و کارهای کوچکی را که شاید تنها مجرای کوچکی برای تنفس کردن باشد، از تو بگیرند. وقتی یک کراچی برای دست‌فروشی در جاده‌های شهر بیرون می‌آوری و تمام سرمایه‌ی زندگی‌ات را در آن می‌گذاری که مقداری سبزی و میوه بیش نیست و آن‌ها را در میان سرک‌ها و جاهای کثیف می‌ریزند، با آن، همه‌ی امیدت نابود می‌شود و مثل همان سبزی‌ها و میوه‌ها از بین می‌روی. همان اندک خواسته‌ای که از زندگی داری، در کشور خودت فراهم نیست؛ گویا بی‌وطنان و آواره‌ها و سرگردان به دنبال جای امنی برای زندگی می‌گردی!

دشوار است که زندگی‌ات دست عده‌ای باشد که هیچ درک از احساس انسانی ندارند؛ زیرا درک عواطف انسانی برای هر سنگ‌دلی ممکن نیست. عواطف را تنها آن‌هایی مفهومش را می‌دانند که فقط در ظاهر انسان نباشند، بلکه خصلت‌های انسانی جزء وجودشان باشد.

به هر حال، زندگی با همه‌ی اتفاقاتش ماجرایی است که هزاران پرسش بی‌پاسخ دارد. اگر کسی بود که جواب‌هایش را می‌دانست، شاید می‌پرسیدم: چرا برای عده‌ای روزگار این‌قدر سنگین و سخت است؟ چرا بعضی‌ها قربانی خودخواهی دیگران می‌شوند؟ پرسش‌هایی که شاید برای همیشه بی‌پاسخ بماند.

اما زمان در گذر است و هر سختی روزی به پایان می‌رسد. و آن موقع، آنانی که زندگی دیگران را با خودخواهی به بازی گرفتند و از رنج دیگران خود را فربه ساختند، به زیر کشیده خواهند شد و کاخ‌های به‌ظاهر غیرقابل‌نفوذشان از هم فرو خواهد پاشید.

اما مردم همیشه باقی‌اند؛ شاید زندگی‌شان با فرازونشیب‌های زیادی مواجه گردد، اما نه متوقف می‌شوند و نه از بین می‌روند. تاریخ مسیرش را پیدا می‌کند و آیندگان خواهند دید معامله‌گران و ستمگران چه کسانی هستند.