آن روز، خوشحال و ذوق‌زده از خانه بیرون شدم. آخرین روز ختم پروژه‌ی ما بود. چندین‌بار با خودم فکر کرده بودم و گفته بودم: «خدایا شکرت! بالاخره تلاش‌های ما در این شرایط سخت و محدودکننده به ثمر رسید و حالا می‌توانیم پس از روزهای دشوار و سختی‌هایی که پشت سر گذاشتیم، جشن بگیریم و از فراغت خود تجلیل کنیم.»

همان‌طور که غرق در شادی و هیجان بودم، وارد صنف شدم. هم‌صنفی‌هایم نیز مانند من خوشحال بودند و هر کدام قصه‌ها و خاطرات شیرین و شادی‌بخش خود را با یکدیگر شریک می‌کردند. با هم‌صنفی‌هایم احوال‌پرسی کردم و روی چوکی همیشگی‌ام، کنار میز استاد، نشستم. امروز با روزهای دیگر فرق داشت؛ چون برخلاف همیشه، به جای اینکه دست‌های ما روی کیبوردهای کمپیوتر باشد، همه سرگرم قصه گفتن و خندیدن بودیم. آخرین روز ما بود و در دل هر کدام‌ ما نهال کوچکی از امید برای برگزاری جشن فراغت کاشته شده بود.

اما با دیدن چهره‌ی جدی و خشن استاد، هنگامی که وارد صنف شد، همه حیران و متعجب شدیم. استاد مستقیم به چوکی‌اش رفت، احوال‌پرسی کوتاهی کرد و بدون مقدمه سر اصل موضوع رفت. عینک‌هایش را مرتب کرد و شروع به خواندن گزارشی کرد که از دفتر دریافت کرده بود. در گزارش آمده بود که هیچ شاگردی حق ندارد ادعای برگزاری جشن فراغت داشته باشد؛ دلیل آن نیز این بود که سروصدا ممنوع است و جشن باعث مختل شدن صنف‌های درسی دیگر می‌شود و این دستور از سوی ریاست امر به معروف به دفتر رسیده است.

قصه‌ها و خنده‌های شادی‌بخش چند لحظه‌ی پیش، ناگهان به سکوت، آشوب و هیاهوی درونی تبدیل شد. همه بغض کرده بودیم و در سکوت نشسته بودیم؛ بعضی‌ها اشک‌های پنهانی می‌ریختند و بعضی دیگر فقط به نقطه‌ای خیره مانده بودند. با خودم فکر می‌کردم: آخر چقدر بی‌اختیار و بی‌دست‌وپا شده بودیم که حتی اجازه نداشتیم برای موفقیت‌ها و تلاش‌های خود جشن بگیریم؟ ما چیزی بیشتر از یک لحظه شادی نمی‌خواستیم؛ می‌خواستیم پایان یک دوره‌ی سخت را در کنار هم جشن بگیریم و برای تلاش‌هایی که در این مسیر کرده بودیم، از خود قدردانی کنیم.

اما حتی فرصت همین شادی ساده نیز از ما گرفته شد! پس از آن، همه بی‌رمق و غمگین راهی خانه‌های خود شدیم، بی‌آنکه کسی اعتراضی کند یا صدای مخالفتی بلند شود. شاید همه می‌دانستیم که اعتراض ما چیزی را تغییر نخواهد داد. با این حال، حسرت آن جشن همچنان در دل‌مان باقی ماند؛ حسرت جشنی که هرگز برگزار نشد.

جشن فراغت فقط یک مراسم ساده نیست؛ فرصتی است برای اینکه انسان لحظه‌ای بایستد، به مسیری که پشت سر گذاشته نگاه کند و از خودش، از تلاش‌هایش و از تمام سختی‌هایی که برای رسیدن به آن نقطه تحمل کرده، قدردانی کند. ما حتی از همین فرصت کوچک نیز محروم شدیم، و شاید دردناک‌ترین بخش ماجرا همین بود.