گاهی وقت‌ها تلاش می‌کنم شبیه تصویری باشم که دیگران ساخته‌اند. گاهی کارهایی را انجام می‌دهم که دیگران می‌خواهند. همه از من انتظار دارند قوی باشم، شاد باشم، انگیزه داشته باشم، امید داشته باشم، لبخند بزنم، سکوت کنم و هیچ‌وقت نگویم خسته‌ام. آن‌قدر نقش بازی می‌کنم که گاهی از خودم سوال می‌کنم: «این واقعاً منم؟»

هنوز که هنوز است، از خودم سوال‌هایی دارم؛ سوال‌هایی که گاه‌گاهی جوابی برای آن‌ها ندارم. بعضی اوقات روبه‌روی آیینه می‌ایستم و مدت‌ها به خودم خیره می‌شوم: اینکه چرا این‌قدر تلاش می‌کنم؟ چرا وقتی برای دیگران حرفی برای گفتن دارم، حرفی برای دردهای خودم ندارم؟ چرا وقتی برای دیگران امید می‌سازم، بعضی وقت‌ها در خودم امید می‌میرد؟ چرا باید سکوت کنم؟ گاهی هم فقط نظاره‌گرم.

من یاد گرفته‌ام که زندگی شبیه یک عکس نیست؛ شاید از ظاهر شبیه آن باشد، اما از درون این‌طور نیست. شاید از بیرون خود را شاد و خوشحال نشان بدهد، اما از درون دیگر دلیلی برای ادامه دادن پیدا نکند. پشت هر لبخند، داستانی جریان دارد، پشت هر موفقیت، شب‌هایی بوده که هیچ‌کس شاهد آن نبوده است و پشت هر آدم آرامی، جنگی بوده که هیچ‌کس آن را ندیده است.

من گاهی با خودم در جنگم؛ جنگ با تنهایی‌ها، با ترس، با شکست، با آینده‌ای که نیامده است و ترس از اینکه موفق نشوم. چرا باید همه‌چیز را بسازم؟ چرا مانند دیگران زندگی نکنم؟ چرا نباید بخندم؟ چرا نباید شاد باشم؟

شاید چون من دختری از سرزمینی هستم که آرزوها آنجا فرصت رشد کردن پیدا نمی‌کنند. آنجا یک کودک از تعبیر رویا چیزی نمی‌داند، اما زودتر با واقعیت‌ها روبه‌رو می‌شود؛ جایی که باید برای اینکه آرزوهایت را از تو نگیرند بجنگی، جایی که اگر مدتی غفلت کنی، سرنوشت تو را به چیزی بدتر می‌برد، جایی که همیشه گفته‌ام: «این فصل آخر زندگی من نیست!»

شاید من نتوانم همه‌ی دردها را درمان کنم. شاید نتوانم چیز بزرگی را بسازم. شاید نتوانم برای همه مردم امید بسازم. شاید نتوانم خودم همیشه خوب باشم. اما می‌توانم چراغ راه یک نفر باشم؛ می‌توانم دست یک کودک را بگیرم و او را به امید نزدیک کنم، می‌توانم برای یک نفر امید بدهم و روشن کنم که هنوز آینده وجود دارد.

شاید معنای زندگی همین باشد؛ وقتی خودت به جایی رسیدی، بتوانی چند نفر دیگر را هم به آنجا برسانی و شمع روشنی برای دیگران شوی. اما یک چیز دیگر هم وجود دارد: من هم حق دارم زندگی کنم؛ نباید همیشه فقط برای دیگران مفید باشم!

من شاید آن آدمی نباشم که می‌خواهم؛ شاید به تکامل نرسیده‌ام. از خودم سوال‌هایی دارم و به خودم تردید دارم. هنوز چیزهای زیادی مانده که باید بیاموزم، مسیرهای پرپیچ‌وخم زیادی مانده که از آن‌ها باید عبور کنم و شب‌های زیادی مانده که باید بیداری بکشم. اما همیشه سخت در تلاشم که برای خودم زندگی کنم و آن چیزی را که می‌خواهم، در درون خودم بسازم. من به آینده‌ای بهتر از امروز امید دارم.