وقتی قلم از دست یک دختر گرفته می‌شود

آن روز صبح مثل همیشه از خواب بیدار شدم. آفتاب از پشت پرده خودش را به اتاق رسانده بود و نور کم‌رنگی روی دیوار افتاده بود. همه‌چیز مثل روزهای دیگر بود، اما برای من آن روز با همه‌ی روزها فرق داشت. روی میز کوچک کنار پنجره، دفترم قرار داشت؛ دفتری که بیشتر از یک دفتر ساده برایم ارزش داشت. در آن دفتر آرزوهایم را می‌نوشتم؛ چیزهایی را می‌نوشتم که نمی‌توانستم به کسی بگویم. گاهی از آینده می‌نوشتم، گاهی از مکتب و گاهی هم فقط یک جمله‌ی ساده می‌نوشتم تا به خودم یادآوری کنم که هنوز امید دارم.

از کودکی همیشه قلم را دوست داشتم. وقتی قلم را در دست می‌گرفتم، احساس می‌کردم چیزی در وجودم بیدار می‌شود؛ انگار قلم زبان دلم بود. اگر ناراحت بودم می‌نوشتم، اگر خوشحال بودم می‌نوشتم و اگر از چیزی می‌ترسیدم، آن را روی کاغذ می‌آوردم. کاغذ هیچ‌وقت حرفم را قطع نمی‌کرد؛ هیچ‌وقت نمی‌گفت «ساکت باش»؛ هیچ‌وقت نمی‌گفت «این حرف برای تو نیست.»

یک روز در صنف نشسته بودم و معلم درباره‌ی آینده صحبت می‌کرد. از ما پرسید که در آینده می‌خواهیم چه کاره شویم. هر کدام از بچه‌ها یک آرزو داشتند؛ یکی می‌گفت داکتر می‌شوم، دیگری می‌گفت مهندس می‌شوم و یکی هم می‌گفت معلم می‌شوم. وقتی نوبت به من رسید، با لبخند گفتم: «می‌خواهم نویسنده شوم.»

چند نفر خندیدند؛ شاید برای آن‌ها آرزوی من عجیب بود، اما من خجالت نکشیدم. من واقعاً می‌خواستم بنویسم؛ می‌خواستم روزی داستانی بنویسم که یک دختر دیگر آن را بخواند و احساس کند تنها نیست. آن شب وقتی به خانه برگشتم، دفترم را باز کردم و با خطی که کمی لرزان بود، نوشتم: «من یک دخترم و من هم آرزو دارم.» بعد از آن، شروع کردم به نوشتن؛ بی‌خبر از اینکه آن جمله‌ی ساده، روزی برایم تبدیل به یک آرزوی دور خواهد شد.

چند وقت بعد شرایط تغییر کرد و درهای مکتب به روی بسیاری از دختران بسته شد. برای من شنیدن این خبر مثل این بود که کسی ناگهان چراغ اتاقم را خاموش کرده باشد. دفترم هنوز روی میز بود و قلمم هم همان‌جا افتاده بود، اما دیگر نمی‌دانستم برای چه بنویسم. صبح‌ها به جای صدای زنگ مکتب، صدای سکوت را می‌شنیدم. کتاب‌هایم کنار دیوار مانده بودند و یونیفورم مکتبم هنوز در گوشه‌ی اتاق آویزان بود؛ هر بار که به آن نگاه می‌کردم، دلم می‌گرفت.

یک روز مادرم وارد اتاق شد. مرا دید که کنار پنجره نشسته‌ام و به دفترم خیره شده‌ام. گفت:

«چرا نمی‌نویسی؟»

گفتم:

«برای چه بنویسم، وقتی هیچ‌کس صدای ما را نمی‌شنود؟»

مادرم چیزی نگفت؛ فقط کنارم نشست و بعد آرام گفت:

«شاید امروز کسی صدایت را نشنود، اما یک روز کسی نوشته‌هایت را خواهد خواند.»

آن جمله مدت‌ها در ذهنم ماند. قلمم را برداشتم، اما دستم حرکت نکرد؛ احساس کردم انگار قلم سنگین شده است، انگار تمام غم‌های دختران سرزمینم داخل همان قلم جمع شده بود. آن روز چیزی ننوشتم؛ روز بعد هم ننوشتم. چند روز گذشت؛ دفترم بسته بود و قلمم روی آن افتاده بود. هر بار که از کنار میز رد می‌شدم به آن نگاه می‌کردم؛ انگار قلم از من می‌پرسید: «چرا مرا رها کردی؟» و من جوابش را نمی‌دانستم.

یک شب دفتر را باز کردم؛ در صفحه‌ی اول نوشته شده بود: «من یک دخترم و من هم آرزو دارم.»

به آن جمله نگاه کردم و اشک در چشم‌هایم جمع شد. فهمیدم شاید قلم را از دست من گرفته باشند، اما هنوز نمی‌توانند فکر کردن را از من بگیرند؛ هنوز نمی‌توانند رویاهایم را از من بگیرند؛ هنوز نمی‌توانند آن دختر کوچکی را که با شوق درباره‌ی آینده می‌نوشت، از قلبم بیرون کنند.

دوباره قلم را برداشتم و این بار نوشتم:

«اگر دروازه‌ی مکتب بسته باشد، من دروازه‌ی دیگری برای یاد گرفتن پیدا می‌کنم. اگر کسی نگذارد صدایم را بلند بگویم، من آن را روی کاغذ می‌نویسم. اگر دفترم خالی بماند، یک روز دوباره آن را پر خواهم کرد.»

از آن شب به بعد، هر روز کمی می‌نوشتم؛ گاهی فقط چند خط، گاهی یک صفحه و گاهی فقط یک جمله. نوشتم از دخترانی که لباس مکتب‌شان هنوز در کمد خانه مانده بود؛ نوشتم از کتاب‌هایی که خاک می‌خوردند، نوشتم از مادرانی که دوست داشتند دختران‌شان درس بخوانند، نوشتم از پدرانی که آرزو داشتند روزی دخترشان با لباس فارغ‌التحصیلی جلوی آن‌ها بایستد، نوشتم از دخترانی که می‌خواستند داکتر شوند، معلم شوند، نویسنده شوند، مهندس شوند و هنرمند شوند. نوشتم تا فراموش نکنیم که آن‌ها فقط چند نام در یک دفتر نیستند، بلکه انسان‌هایی با آرزوهای بزرگ‌اند.

گاهی فکر می‌کنم گرفتن قلم از دست یک دختر، فقط گرفتن یک تکه چوب و جوهر نیست؛ وقتی قلم از دست یک دختر گرفته می‌شود، بخشی از صدای او گرفته می‌شود، بخشی از آینده‌ی او پشت در می‌ماند و بخشی از رویاهایش در یک اتاق کوچک زندانی می‌شود. اما من باور دارم قلمی که از دست یک دختر افتاده است، می‌تواند دوباره برداشته شود؛ شاید دیر شود، شاید راه سخت باشد، شاید صفحه‌های زیادی سفید بماند، اما هیچ صفحه‌ی سفیدی برای همیشه سفید نمی‌ماند؛ روزی دوباره کسی روی آن خواهد نوشت.

شاید من آن روز را نبینم، اما دوست دارم باور کنم که یک روز دختران افغانستان دوباره با کتاب‌های‌شان به مکتب می‌روند، دوباره در صنف می‌نشینند، دوباره صدای خنده‌‌ی‌شان در راهروهای مکتب شنیده می‌شودپ و دوباره معلم از آن‌ها می‌پرسد: «در آینده می‌خواهید چه کاره شوید؟» آن روز، شاید یک دختر کوچک دستش را بالا ببرد و بگوید: «می‌خواهم نویسنده شوم!» و هیچ‌کس به او نخندد، هیچ‌کس به او نگوید «تو نمی‌توانی»، و هیچ‌کس قلم را از دستش نگیرد.

من هنوز همان دخترم؛ همان دختری که یک روز روی صفحه‌ی اول دفترش نوشت: «من یک دخترم و من هم آرزو دارم.» امروز اگر قلم در دستم باشد می‌نویسم، اگر دفتر داشته باشم می‌نویسم و اگر هیچ‌کدام را نداشته باشم، باز هم در ذهنم می‌نویسم؛ چون بعضی صداها را نمی‌شود خاموش کرد و بعضی آرزوها را نمی‌شود از بین برد.

بعضی دخترها حتا اگر قلم از دست‌شان گرفته شود، باز هم نویسنده می‌مانند؛ چون قلم واقعی فقط در دست نیست، قلم واقعی در اندیشه‌ی انسان است. تا وقتی یک دختر هنوز فکر می‌کند، هنوز آرزو دارد و هنوز امید دارد، داستان او تمام نشده است.

دیدگاه‌ها (0)

ارسال دیدگاه

10000