اگر هیچ‌کس نیامد

گاهی حال آدم آن‌قدر بد می‌شود که حتی حوصله ندارد برای بد بودن حالش دلیل پیدا کند.

آن روز هم یکی از همان روزها بود. از صبح در اتاقم مانده بودم و به سقف نگاه می‌کردم. پرده‌ها کشیده بود و نور کم‌رنگ کابل از پشت‌شان هم به زحمت خودش را داخل اتاق می‌رساند. بیرون، شهر مثل همیشه در جریان بود: صدای موترها، صدای کسی که از کوچه می‌گذشت، صدای بچه‌ای که چیزی می‌فروخت و گاهی صدای باد که پرده را آرام تکان می‌داد. اما من هیچ سهمی از آن همه رفت‌وآمد نداشتم. فقط دراز کشیده بودم.

گوشی‌ام را برداشتم، چند صفحه را بالا و پایین کردم و دوباره کنار گذاشتم. نه حوصله‌ی حرف زدن داشتم، نه حوصله‌ی جواب دادن. حتی فکر کردن به فردا هم خسته‌ام می‌کرد. با خودم گفتم: «پس کی قرار است بهتر شوی؟» جوابی نبود.

چند دقیقه بعد، همان جمله‌ای که بارها از دیگران شنیده بودم در ذهنم آمد: «خودت را جمع کن.» ولی این‌بار دلم نخواست خودم را سرزنش کنم. شاید همیشه لازم نیست آدم خودش را جمع کند؛ گاهی اول باید بپذیرد که خسته است.

بلند شدم. نه با انگیزه‌ای عجیب، نه با یک تصمیم بزرگ. فقط بلند شدم.

اول پرده را کنار زدم و پنجره را باز کردم. هوای سرد وارد اتاق شد. چند لحظه همان‌جا ایستادم و نفس کشیدم. شهر همان شهر بود، با تمام شلوغی‌ها و سختی‌هایش، اما اتاق من دیگر آن اتاق چند دقیقه پیش نبود.

دوشک را جمع کردم. لباس‌های روی چوکی را مرتب کردم. کتاب‌هایی را که چند روز بود روی زمین افتاده بودند، دوباره کنار هم گذاشتم. اتاقم را تمیز کردم؛ نه برای اینکه زندگی‌ام ناگهان درست شده بود، فقط چون فهمیده بودم گاهی برای مرتب کردن زندگی باید از یک گوشه‌ی کوچک شروع کرد.

بعد دوش گرفتم و لباس تمیز پوشیدم. جلوی آیینه ایستادم. دختری را دیدم که شاید هنوز خسته بود، اما دیگر از خودش فرار نمی‌کرد. یک لیوان آب نوشیدم و برای چند دقیقه از اتاق بیرون رفتم. کنار پنجره نشستم، بیرون را نگاه کردم و با خودم فکر کردم چقدر عجیب است؛ ما گاهی منتظریم یک نفر بیاید و دست ما را بگیرد، در حالی که بعضی روزها تنها کسی که می‌تواند اولین قدم را بردارد خودمان هستیم.

من نمی‌گویم هیچ‌کس به آدم کمک نمی‌کند. بعضی آدم‌ها واقعاً می‌آیند، می‌مانند و دستت را می‌گیرند. اما نباید تمام نجات خودت را به آمدن یک نفر گره بزنی.

آدم‌ها همیشه نمی‌مانند. بعضی‌ها می‌روند. بعضی‌ها تغییر می‌کنند. بعضی‌ها وقتی ضعیف‌ترین حالتت را می‌بینند، به جای اینکه کنارت بمانند، همان نقطه‌ضعف را علیه تو استفاده می‌کنند. شاید یکی از تلخ‌ترین درس‌های بزرگ شدن همین باشد که بفهمی قرار نیست همه مثل تو باشند. اما این به معنی تنها ماندن نیست.

به معنی این است که باید خودت را بشناسی؛ بدانی چه می‌خواهی، چه چیزی آزارت می‌دهد، چه چیزهایی ارزش جنگیدن دارند و کدام سنگ‌ها را باید از سر راهت کنار بزنی.

من دختر کابلم. در شهری زندگی می‌کنم که خیلی وقت‌ها حتی نفس کشیدن در آن با فکر فردا همراه است؛ شهری که خیلی از دخترهایش برای رویاهای ساده راه‌های سختی را طی می‌کنند. ما یاد گرفته‌ایم با خیلی چیزها کنار بیاییم: با درهای بسته، با انتظار، با خبرهای بد، با روزهایی که شبیه هم می‌آیند و می‌روند. اما هنوز صبح‌ها پنجره‌ای هست که می‌شود بازش کرد. هنوز آبی هست که می‌شود نوشید. هنوز کتابی هست که می‌شود خواند. هنوز کاغذی هست که می‌شود روی آن نوشت و هنوز خود ما هستیم.

من آن روز برای خودم هدف بزرگی تعیین نکردم. فقط نوشتم: «امروز را بگذران.» بعد نوشتم: «فردا را هم می‌بینیم.» فهمیدم روزهای بد قرار نیست برای همیشه بمانند. بعضی روزها فقط باید از میان‌شان عبور کرد؛ آرام، خسته، حتی با گریه، اما رو به جلو.

قرار نیست همیشه قوی باشم. گاهی می‌شکنم، گاهی خسته می‌شوم، گاهی دلم می‌خواهد همه‌چیز را رها کنم. اما یاد گرفته‌ام میان «خسته بودن» و «تمام شدن» فرق است. من هنوز تمام نشده‌ام.

آن شب دوباره به اتاقم برگشتم. پنجره هنوز باز بود و هوای کابل آرام داخل می‌آمد. روی کاغذ نوشتم: «اگر هیچ‌کس نیامد، خودت کنار خودت ایستاد شو.»

و برای اولین‌بار بعد از چند روز، از خودم نپرسیدم چرا این‌قدر خسته‌ام. از خودم پرسیدم: «حالا قدم بعدی چیست؟»

و همین، برای شروع دوباره کافی بود.

دیدگاه‌ها (0)

ارسال دیدگاه

10000