کابوس دستان سیاه

با ترس از کوچه‌پس‌کوچه‌ها رد می‌شدم تا مبادا اتفاقاتی که سال‌ها پیش برایم رخ داده بود، تکرار شود. هر مردی، چه پیر، چه جوان، و حتی یک کودک و نوجوان، که به من نزدیک می‌شد، می‌ترسیدم. با ترس‌ولرز به خانه آمدم. تا وارد حویلی نشدم، نفسی راحت کشیدم. وقتی از در وارد شدم، نفس عمیق و بلندی کشیدم. خیلی ترسیده بودم؛ از بس تندتند آمده بودم و هراس داشتم، خسته شده بودم. کارهایم در خانه نیز زیاد بود، اما به یک استراحت خیلی کوتاه نیاز داشتم.

مثل همیشه، رفتم به آشپزخانه‌؛ آشپزخانه‌ای که فضایی تاریک و قدیمی داشت، هیچ چیز مدرنی در آن یافت نمی‌شد و با یک موکت نازک پوشیده شده بود. روی همان موکت نازک و زمین سرد و نمناک دراز کشیدم. آنجا تنها جایی بود که حس امنیت در آن داشتم، حتا با وجود تاریکی‌اش. شبیه به هر بار دراز کشیدم؛ سردی تا عمق استخوان‌هایم نفوذ کرد، اما این حال از شنیدن صدا، تحقیر، جنگ و دعوا بهتر بود. پلک‌هایم روی هم افتاد و به خواب رفتم.

نمی‌دانم چقدر گذشته بود که با فریاد از خواب پریدم؛ بدنم زیر عرق شده بود. کابوس دیده بودم؛ کابوسی که از حقایق تلخ شروع و در وجودم ماندگار شده بود.

شش سال پیش، ساعت شش‌ونیم صبح برای پدرم صبحانه برده بودم؛ او سر کار بود و به آن نیاز داشت. اول مخالفت کرده بودم، اصلا دوست نداشتم بیرون بروم، اما مجبور بودم. وقتی برگشته بودم، با ترس اول اطرافم را نگاه کردم تا کسی نباشد، سپس به سمت خانه قدم برداشتم. پیشِ دروازه رسیدم و می‌خواستم در را باز کنم. دستم را دراز کردم تا گیره‌ی آهنی را بگیرم که ناگهان سایه‌ی دو دست را دیدم که به من نزدیک می‌شدند. با وارخطایی گیره را کشیدم، اما دست‌ها بر بدنم نشست و مرا از زمین بلند کرد. فریاد زدم و کمک خواستم. مادر در را باز کرد و آن مرد مرا روی زمین انداخت. پسرانی که روانه‌ی مکتب بودند، از پشت سرش دویدند، اما او آن‌قدر تند و فرز بود که گویی از اول وجود نداشت. بدنم سست شده بود؛ جای دست‌هایش روی تنم می‌سوخت و حس انزجار عجیبی سراپای وجودم را فرا گرفته بود.

از آن پس، ترسیدم. اینجا افغانستان بود و دروازه‌ی خانه هم امن نبود! این کابوس‌ها تمامی نداشت و من با وجود گذشت سال‌ها، باز هم می‌ترسم و جای همان دست‌ها، با همان لباس آبی، بر روی تنم، حس انزجار را برایم تداعی می‌کند. نای آن را نداشتم که گیلاسی آب بردارم؛ دوباره دراز کشیدم و به همان کابوس‌ها اجازه دادم تکرار شوند.

بعدها اتفاقی از این بدتر برایم افتاد. از کوچه می‌گذشتم؛ با شادی و خوشحالیِ ناشی از برنده‌شدن در مسابقه‌ی کتاب‌خوانی و بردن جایزه. وقتی داخل کوچه شدم و کمی جلوتر رفتم، کسی از پشت صدایم زد: «هی، دختر!»

گفتم حتما کسی است که مرا می‌شناسد و اتفاقی هم نمی‌افتد؛ چون چند قدم جلوتر دکان بود و افرادی آنجا نشسته بودند. با لبخندی بر لب برگشتم و دیدم مردی با بدنی برهنه مرا صدا می‌زند تا نزدش بروم. وقتی او را دیدم، از ترسِ زیاد زبانم بند آمد و بدنم بی‌حرکت شد. وقتی قدمی به جلو گذاشت، با وجود بدن سنگینی که از شدت ترس قدرت حرکت نداشت، دویدم و از آن کوچه خارج شدم.

این خاک و این وطن برایم مادری بود، اما کوچه‌هایش برایم چیزی جز ترس و کابوس به ارمغان نیاورده بود. و من، بعد از آن همیشه می‌ترسم؛ بارها مورد آزار و اذیت قرار گرفتم، حرف‌های زشت شنیدم، تحقیر شدم و زیر نگاه‌های کثیف و رعب‌آور ذوب شدم.

نه تنها من، بلکه همه‌ی دختران این سرزمین چنین روزهایی را سپری کرده‌اند و آزار دیده‌ام. من از مردان این شهر، کوچه‌هایش، تاریکی و روشنایی‌اش، از همه و همه می‌ترسم. این وطن با کوچه‌هایش شبیه به یک شهر متروکه می‌ماند و ما همان مردمان هستیم که در این سرزمین متروکه اسیر شده‌ایم و از سایه‌ی همدیگر می‌ترسیم.

دیدگاه‌ها (0)

ارسال دیدگاه

10000