در نبودنِ همه، خودم بودم

گاهی چیزی مرا رنج می‌دهد، اما اولین کاری که می‌کنم این است که ساکت می‌شوم؛ نه به این دلیل که حرفی برای گفتن ندارم، برعکس، آن‌قدر حرف در ذهنم جمع می‌شود که نمی‌دانم از کجا شروع کنم. فقط عادت کرده‌ام بعضی دردها را برای خودم نگه دارم. می‌نشینم کنار پنجره، به رفت‌وآمد آدم‌ها نگاه می‌کنم و در ذهنم همان اتفاق را بارها مرور می‌کنم؛ جمله‌هایی که گفته شد، چیزهایی که نگفتم و حرف‌هایی که ای‌کاش می‌گفتم.

وقتی چیزی مرا رنج می‌داد، درباره‌اش با کسی حرف نمی‌زدم؛ خودم فکر می‌کردم، خودم سبک‌سنگین می‌کردم، به یک نتیجه می‌رسیدم و بعد به تنهایی عمل می‌کردم. نه این‌که واقعاً احساس تنهایی کنم؛ فقط از یک جایی به بعد فهمیده بودم که همیشه کسی نیست که دستت را بگیرد. بعضی راه‌ها را باید خودت بروی؛ بعضی زخم‌ها را هیچ‌کس به اندازه‌ی خودت نمی‌شناسد و بعضی تصمیم‌ها را هیچ‌کس جز خودت نمی‌تواند بگیرد. شاید کمی سخت به نظر برسد، اما من همیشه فکر کرده‌ام انسان‌ها در آخر باید خودشان، خودشان را نجات بدهند.

این به معنای بی‌نیازی از آدم‌ها نیست. من هم گاهی دلم می‌خواهد کسی باشد که فقط گوش بدهد؛ نه نصیحت کند، نه قضاوت، نه بگوید همه‌چیز درست می‌شود. فقط بنشیند و بفهمد که بعضی روزها واقعاً سخت‌اند. اما همیشه کسی نیست؛ برای همین یاد گرفته‌ام در روزهایی که کسی نیست، خودم کنار خودم بمانم.

صبح‌هایی هم بوده که با بی‌حوصلگی از خواب بیدار شده‌ام. پرده را کنار زده‌ام، بیرون را نگاه کرده‌ام و با خودم گفته‌ام: «امروز را هم باید مثل همیشه بگذرانم.» بعد چایم را خورده‌ام، کتابم را باز کرده‌ام، چند خط نوشته‌ام و سعی کرده‌ام زندگی را از همان کارهای کوچک دوباره شروع کنم.

می‌گویند دنیا متعلق به کسانی‌ست که زود از خواب بیدار می‌شوند. من فکر می‌کنم این حرف همیشه درست نیست؛ دنیا شاید بیشتر متعلق به کسانی باشد که از بیدار شدن‌شان خوشحال‌اند، حتی اگر دلیل بزرگی برای خوشحال بودن نداشته باشند. گاهی صبح فقط به خاطر این‌که هنوز فرصت دارم چیزی یاد بگیرم، بنویسم، بخندم یا برای کسی کاری خوب انجام بدهم، احساس خوبی دارم. شاید زندگی همین لحظه‌های کوچک باشد؛ لحظه‌هایی که هیچ اتفاق بزرگی در آن‌ها نمی‌افتد، اما هر طور شده دلت آرام‌تر می‌شود.

من یاد گرفته‌ام گاهی بدون دلیل خوشحال باشم؛ مثل کودکی که از دیدن باران ذوق می‌کند، بدون این‌که بداند باران چه فایده‌ای دارد. چون اگر خوشحالی ما همیشه به یک دلیل وابسته باشد، با از بین رفتن آن دلیل، خوشحالی ما هم از بین می‌رود و من نمی‌خواهم تمام آرامشم را به چیزهایی بسپارم که ممکن است فردا دیگر وجود نداشته باشند.

در این مسیر، یک چیز دیگر را هم فهمیده‌ام: مهربانی همیشه قرار نیست جواب بگیرد. گاهی مهربان می‌شوی و کسی قدرش را نمی‌داند؛ گاهی خوبی می‌کنی و حتی تشکری نمی‌شنوی، گاهی برای کسی وقت می‌گذاری و او حتی متوجه نمی‌شود که چه چیزی را برایش از خودت گذاشته‌ای. اما شاید مهربانی برای این نیست که حتماً دیده شود؛ شاید راه حقیقی انسان بودن همین باشد: مهربان ماندن، حتی وقتی جهان برای مهربانی‌ات ارزشی قائل نیست.

من هنوز خیلی چیزها را بلد نیستم. هنوز گاهی از بعضی حرف‌ها می‌شکنم، هنوز بعضی شب‌ها بیش از اندازه فکر می‌کنم و هنوز گاهی دلم می‌خواهد کسی بیاید و همه‌چیز را برایم آسان کند. اما حالا یک چیز را بهتر می‌دانم: قرار نیست همیشه کسی بیاید. گاهی باید خودت بلند شوی، خودت اشک‌هایت را پاک کنی، خودت تصمیم بگیری و دوباره راه بیفتی؛ نه برای این‌که قوی‌تر از همه‌ای، فقط برای این‌که زندگی هنوز ادامه دارد. شاید بزرگ‌ترین کاری که می‌توانم برای خودم انجام بدهم همین باشد؛ این‌که در روزهایی که هیچ‌کس نیست، خودم را تنها نگذارم.

دیدگاه‌ها (0)

ارسال دیدگاه

10000