شب‌هایی که با حسرت به پایان رسیدند

دلم گرفته بود، انگار آسمان هم می‌خواست برایم بگوید که برایم متأسف است؛ چون برعکس شب‌های دیگر، امشب از ستاره‌هایی که در آسمان می‌درخشیدند خبری نبود. آسمان ابری بود و این ابرها در سکوت شب انگار برایم می‌گفتند: «تنها تو نیستی که دلت گرفته است؛ من هم مانند تو امشب دلم گرفته است…»

مثل همیشه کنار پنجره‌ی اتاقم نشسته بودم و به شهری که مانند دل من خاموش و تاریک بود، خیره شده بودم. انگار همه خواب بودند، یا شاید مثل خانه‌ی ما، فقط چراغ‌های‌شان خاموش بود و تظاهر به خواب بودن می‌کردند. شاید در گوشه‌ای از این شهر بزرگ، خیلی‌های دیگر مانند من بیدار بودند و به آرزوهای پرپرشده‌ی‌شان فکر می‌کردند. کسی نمی‌فهمد پشت آن دیوارها چه می‌گذرد؛ درست مثل آرزوهای من که کسی از آن‌ها خبر ندارد.

امشب هم مثل شب‌های دیگر خوابم نبرد. دیگر به این بی‌خوابی‌ها عادت کرده بودم؛ بی‌خوابی‌هایی که آزارم می‌داد و وادارم می‌کرد به آینده‌ی مبهمی که پیش رو داشتم فکر کنم. آینده و آرزوهایی که روزی با لبخند به آن‌ها فکر می‌کردم، ولی امشب فقط با حسرت به آن‌ها فکر می‌کنم. آینده‌ای که روزی برایم انگیزه‌ی ادامه دادن می‌داد، حالا فقط باعث اشک‌های پنهانی‌ام می‌شود؛ اشک‌هایی که کسی جز آسمان، ستاره‌ها و اتاقم شاهدشان نیست.

فکرم مثل خیلی از شب‌های دیگر درگیر یک دروازه بود؛ دروازه‌ای که قرار بود مرا به آرزوهایم برساند، ولی نمی‌فهمیدم که یک روز آن دروازه فقط برایم به یک حسرت مبدل می‌شود. دروازه‌ای که امروز وقتی از کنارش گذشتم، صدای دختران می‌آمد که با هم درس را از پشت استادشان تکرار می‌کردند. آن لحظه فقط آرزو کردم: «ای کاش! دوباره می‌توانستم با جرات از دروازه‌ی آن ساختمان واردش شوم و بگویم: سلام آرزوهایم! دیدید به قولم عمل کردم و دوباره آمدم تا به شما برسم.»

ولی آن فکرها خیالی بیش نبود و من فقط با غم به آن دروازه خیره شده بودم که متوجه شدم اشک‌هایم صورتم را تر کرده است و مردم با نگاه‌هایی که از آن‌ها نفرت داشتم، طرفم خیره شده‌اند؛ نگاه‌هایی که برایم می‌گفت: «متأسفم!» ولی من دقیقاً از آن کلمه و آن نگاه‌های ترحم‌آمیز نفرت داشتم و دارم. هیچ‌وقت دوست نداشتم که مردم با ترحم طرفم ببینند. همیشه می‌خواستم خودم کسی باشم تا در جامعه‌ام خدمت کنم و یک سهم در جامعه داشته باشم؛ همیشه دوست داشتم یک داکتر موفق شوم که زندگی انسان‌ها را نجات می‌دهد. ولی حالا وقتی به آرزوهایم فکر می‌کنم، آهسته با خودم می‌گویم: «چه می‌خواستی و چه شد؟ چرا زندگی این‌قدر بی‌رحمانه مرا از آرزوهایم جدا کرد؟»

در افکارم غرق بودم که صدای رعد و برق باعث شد تنم بلرزد و از دنیای خیالات و افکارم فاصله بگیرم و به دنیای واقعی برگردم. کوشش می‌کردم از افکارم دور شوم؛ برای همین دستم را به صورتم کشیدم که متوجه شدم صورتم خیس است. لحظه‌ای تعجب کردم: «من کی شروع به گریه کرده بودم که حتی خودم متوجه نشده بودم؟» در همین حال باز هم صدای رعد و برق بلند شد؛ انگار آسمان هم مانند دل من می‌خواست فریاد بزند و ببارد. چون پنجره‌ی اتاقم باز بود، نسیم شبگاهی صورتم را نوازش می‌کرد و تنم را به لرزه می‌انداخت؛ برای همین از کنار پنجره‌ی اتاقم برخاستم و با همان افکارم به بستر خوابم رفتم.

دیدگاه‌ها (0)

ارسال دیدگاه

10000