بی‌شک من یک زنم و هیچ‌کس نمی‌تواند منکر این حقیقت شود. در این دنیا هر اتفاقی که بیفتد، نه جنسیت من تغییر می‌کند و نه کسی می‌تواند وجود مرا بی‌ارزش حساب کند؛ زیرا من در هر شرایطی حضور دارم. از بدو تولد دخترِ کسی هستم، خواهرِ کسی هستم، دلسوز و غم‌خوارِ پدر و مادرم هستم […]

میان هزاران راهِ نیمه‌روشن گیر کرده‌ام؛ همان راه‌هایی که نمی‌شناسم و نمی‌دانم به کجا ختم می‌شوند. شاید پایان خوبی داشته باشند و شاید هم مرا بی‌صدا و بی‌رد در دل خود حل کنند، درست مثل قطره‌ای که در دریای بی‌انتها گم می‌شود. این «شاید»ها و «باید»ها و این قانون‌های نانوشته‌ی جامعه، پدر و مادر، دوستان […]

این‌که انسان از زند‌گی بیرون شود او را آگاه نمی‌سازد، بلکه در دل زندگی فرو رفتن است که انسان را می‌سازد. من نیز در میان موج‌های زندگی گاهی افتاده‌ام و گاهی برخاسته‌ام، و هنوز در جست‌وجوی دنیای گمشدهٔ خودم هستم. هر صبح روزم را با نام خدا آغاز می‌کنم؛ با نماز، با آیت‌های آرام‌بخش قرآن […]

در گذر از شهری، با انبوهی از مردم کور و کر رو‌به‌رو شدم. همه برایم تعجب‌آور بودند؛ جمعیتی به این بزرگی چطور می‌تواند همگی‌شان ناشنوا و نابینا باشند؟ برایم سوال خلق شد که این‌ها زندگی‌شان را چگونه سپری می‌کنند و برای ادامه‌ی حیات به کدام راه‌ها متوسل می‌شوند؟ با گذشت هر لحظه و هر ثانیه […]

روز جمعه بود. دلم شوری عجیب داشت؛ حتی خودم هم نمی‌دانم چرا این‌گونه شده بودم. خواستم خودم را مشغول کنم. کتابی برداشتم و شروع به خواندن کردم. مدتی نگذشت که مادرم صدایم کرد و از من خواست به بازار بروم تا کمی سودا (مایحتاج خانه) بخرم. با همان نگرانیِ که داشتم، که نمی‌دانم ترس بود […]