در افغانستان، در دوره‌های مختلفِ سیاسی، بارها شاهد بوده‌ایم که حکومت‌ها با میلیون‌ها نفر از مردم در تقابل قرار داشته‌اند؛ اما هم‌زمان با گروهی محدود به صلح و توافق رسیده‌اند. در شرایطِ کنونی نیز پس از سقوطِ کابل و روی کار آمدنِ طالبان، وضعیتِ اقتصادیِ شهروندان روزبه‌روز دشوارتر شده است. طالبان برای تأمینِ بودجه‌ی خود […]

گاهی با خودم فکر می‌کنم که دنیا بیشتر از هر چیز با مهربانی زیبا می‌شود، نه با ساختمان‌های بلند، نه با خیابان‌های شلوغ و نه با چیزهایی که هر روز برای به دست آوردن‌شان تلاش می‌کنیم. آنچه زندگی را دلنشین می‌کند، همان لحظه‌های ساده‌ای است که شاید خیلی زود از کنارشان بگذریم، لحظه‌هایی که یک […]

آیا من همانم که بودنش برای خانواده و جامعه‌اش ننگ، جرم و گناه محسوب می‌شود؟ از زمانی که به دنیا آمده‌ام، وجودم را منحیثِ یک زن در این جامعه چیزی جز یک ننگ، گناه و غم ندیده‌ام. گاهی به یاد می‌آورم که دختر بودنم چقدر برای بعضی‌ها دردناک و رنج‌آور بوده است. بارها و بارها […]

چندی پیش، هزاران پسر با دستانی لرزان صفحه‌ی نتایجِ کانکور را باز کردند. بعضی‌ها با لبخند فریاد زدند، بعضی‌ها در سکوت اشک ریختند و بعضی دیگر با خودشان گفتند: «سالِ آینده دوباره تلاش می‌کنم.» خانه‌های زیادی پر از هیجان بود. تلفن‌ها یکی پس از دیگری زنگ خوردند، خانواده‌ها دعا کردند، تبریک گفتند و آینده‌ی پسران‌شان […]

عنوان این یادداشت را با اقتباس از کتاب «قصه‌های زندگی» سید رحمت‌الله مرتضوی انتخاب کرده‌ام. در این عنوان، هم طنزی تاریخی نهفته است و هم نشانه‌ای از یک جابه‌جایی بزرگ در الگوی رهبری جامعه‌ی هزاره. «ربانی در آستان مزاری» تنها گزارش یک دیدار سیاسی نیست؛ تصویری است از لحظه‌ای که در آن، دو فهم متفاوت […]