وقتی قهرمانان فراموش می‌شوند

زنی با چشمان کوچک و صورتی دراز، با دستانی که هر گوشه‌اش ترک برداشته و غمی عظیم که در نگاهش موج می‌زند. گویا سال‌هاست این چشم‌ها چیزی جز غم و درد ندیده است. صورت پرچین و چروکی داشت که نشان… بیشتر

فوریه 11, 2026  آمنه تابش 67

دیار من: روزی که دروازه‌های مکتب‌ها گشوده شوند

دیار من، کشور من، مردم من، فرهنگ و تمدن من… همه‌ی این‌ها مرا سرشار از حس مالکیت، غرور و افتخار می‌سازد. هر بار که پس از مدت‌ها به زادگاهم بازمی‌گردم، حسی عجیب و عمیق سراسر وجودم را فرا می‌گیرد؛ حسی… بیشتر

فوریه 11, 2026  دارایدخت دبیر 76

زندگی، آرامش، لبخند و من

کتاب بخوانید، سر کار بروید، سریال ببینید، به شهربازی بروید. در کوچه‌ها و جاده‌های شهر قدم بزنید و سخت کار کنید. همیشه در زندگی‌تان کارهایی را انجام دهید که باعث اندکی لبخند بر لبان‌تان می‌شود. کارهایی که آرامش می‌آورند و… بیشتر

فوریه 11, 2026 زهره وکیلی 53

نه فقط یک نابغه، یک زن؛ نامه‌ای به مریم میرزاخانی

واقعاً نمی‌دانم که این نامه به کجا می‌رسد، نه به کوچه‌ی گوشه‌ای در تهران، نه به خانه‌ای در استنفورد. شاید به ستاره‌ای دور، شاید هم به آن‌جا که روح‌ها بی‌جسم‌اند؛ اما همچنان فکر می‌کنند، عاشق می‌شوند و ادامه می‌دهند. به… بیشتر

فوریه 11, 2026 طاهره خادمی 69

خانه‌ای که هیچ‌کس منتظرم نیست؛ ولی من کلیدش را دارم!

خورشید خانه‌ام «افغانستان» غروب کرده است. تاریکی، سرما و مِه همه جا را فرا گرفته است. وقتی راه می‌روم، موهای بدنم سیخ می‌شود و سرمای عجیبی در جانم می‌دود. با عجله چیزی می‌پوشم، اما هنوز هم هوا سرد و بی‌روح… بیشتر

فوریه 11, 2026 دارایدخت دبیر 97