آفتاب در وسط آسمان میدرخشید و تمام گرمایش را به زمین پخش میکرد. درختان را نسیم سبک تکان میداد و برگها، چون آدمهای خسته، یکییکی سقوط میکردند و روی زمین مینشستند. صدای خشخش برگهای زیر پایم، صدای همهمهی مردم در اطرافم، عطر خوش گلهای تازه، چهرههای شاد و رنگارنگ، گونههای سرخ و گلافتادهی مردم، گرمای ظهر امروز؛ همه جریان زندگی را نشانم میداد. زندگی ادامه داشت؛ حتی با وجود اینکه خیلی خسته باشیم، حوصله نداشته باشیم، از گرمای تابستان شکایت کنیم و از غم و دردها ناله کنیم. باز هم زندگی ادامه داشت، باز هم زمان میگذشت و هیچکس حریف زمان و زندگی نمیتوانست بشود.
در میان فکر و احساس خودم غرق بودم که صدای بوق موتر پشت سرم من را از فکر بیرون آورد. یک مرد داخل موتر سفیدرنگ نشسته بود و میگفت کنار بروم؛ در حالی که سرک باریک بود و جایی برای کنار رفتن نداشتم. در گوشهای از سرک کنار رفتم و گذاشتم موتر بتواند حرکت کند، ولی مرد موترسوار انگار دلش بهانهای میخواست. باز حرفی زد و من گفتم حالا که کنار رفتهام، میتواند برود. برعکس لحن آرام و مودبانهی من، او با همان سن زیادی که داشت، شخصیت خودش را زیر سؤال برد. واکنشش را در آیینهی موتر دیدم. بعد از آن رفتار نامناسب، با خنده موترش را حرکت داد و با سرعت رفت.
من فقط از شدت تعجب و عصبانیت خندهام گرفت. چطور یک مرد با همچین سن زیادی، رفتاری چون ولگردهای بیسروپا داشت؟ مثل همان ولگردهایی که در کوچه و بازار سرگرداناند و به چشمچرانی میپردازند. نمیدانستم واقعاً چه کار کنم. از شدت حیرت خندیدم. من را ببین، دلم به چه خوش است؛ به بزرگان، به آنهایی که میگویند مرد هستند، ولی در اصل یک نادان بیش نیستند. از حجم ناراحتی نمیدانستم چه کار کنم. مگر جز سکوت کاری هم میتوانستم انجام بدهم؟ مگر جز نادیده گرفتن و گذشتن، کاری از دستم برمیآمد؟
واقعاً خسته هستم. من دلم کمی انسانیت میخواهد. آن مرد چقدر جاهل بود، چقدر ذات کثیفی داشت. آیا او دختر نداشت؟ زن نداشت؟ اگر روزی کسی با دختر و زن خودش همین رفتارهای نامناسب را داشته باشد و به آنها ناسزا بگوید، چه؟ مگر من چه گناهی کرده بودم؟ مگر این مملکت مرد ندارد؟ مگر آن مردان هوسباز و چشمچران خواهر و مادر ندارند؟ چرا از عاقبت کارهایشان نمیترسند؟ چرا اصلاً من باید این همه سؤال بیپاسخ بپرسم؟ چرا باید از آدمهایی ضربهی روحی بخورم که مثل خودم هستند، از مردم خودم، از برادر و پدری که هموطن خودم هستند؟
خدایا، واقعاً خسته هستم. چرا باید به یک دختر همچین نگاهی داشته باشند؟ چرا اینقدر بعضی از مردان را نادان آفریدی؟ خدایا، من ازت شکایت دارم. چرا باید نتوانم احساس امنیت کنم؟ چون من دخترم؟ چون سرتاپا سیاه پوشیدهام؟ وقتی خودم را طوری میپوشانم که کسی را ناخواسته با گناه آلوده نکنم، آن وقت چرا باز هم من را مانند یک طعمه میبینند؟ مثل شکارچیهای وحشی عمل میکنند. خدایا، چرا باید دختر میآفریدی وقتی کسی ارزشش را نمیفهمد، احترامی ندارد و دختر بودن را بهانه کرده، از او مثل یک مال استفاده میکند؟ چرا آن وقت تو دختر را آفریدی؟ مگر آنهایی که میگویند مرد هستند، چرا هیچ مردانگیشان را نشانم نمیدهند؟ چرا همیشه رهگذرند و بیتفاوت میگذرند؟ اگر جای یکی از ما خواهر یا مادر خودشان بود، باز هم همینگونه بیتفاوت میگذشتند؟
یعنی من باید هیچ توقعی از مردانی که برای امنیت و محافظت از ما هستند نداشته باشم؟ یعنی بزرگها اینگونه هستند؟ من باید از آنها چه چیزی یاد بگیرم؟ چگونه به یک بزرگتر اعتماد کنم؟ در دنیایی که همه تشنهی خون هم هستند و گرگهای وحشی در پوست گوسفند خودشان را جا دادهاند، چگونه میشود زندگی کرد؟ زندگی هرچقدر هم که زیبا باشد، باز هم یکی پیدا میشود که تمام آن را به هم بزند. یکی نادان، یک اشتباه و یک فرد، تمام ذهن و فکر، تمام دیدگاه و احساسات آدم را تغییر میدهد. یک زشت که همه زشتیها را به زندگی میآورد. چگونه با این جریان زندگی به زندگی ادامه بدهم؟
میدانم زندگی ادامه دارد و میدانم اگر من آنجا نمیایستادم و به رفتنش نگاه نمیکردم، باز هم هیچ اتفاقی نمیافتاد. پس من چگونه با همچین آدمهایی زندگی را جریان بدهم؟ چقدر باید از این اتفاقات صدمه ببینم و شکسته شوم؟ آخر من چند سالم است؟ چقدر بزرگ هستم که با این رفتارها عادت کنم؟ من یک دخترم. میدانی؟ یک دختر؛ یکی که ظریف و شکننده است، یک دختر که همهچیز را ساده و پاک میبیند، پر از احساس و مهربانی. من پیش از هر چیزی یک خردسال هستم. پس چرا باید مثل یک بزرگسال رفتار کنم؟ من خسته هستم؛ از بزرگسالها، از بزرگترها، از کسانی که هیچ چیز نمیفهمند.
میخواهم زندگی در جریان باشد، ولی نه اینگونه. من زیبایی این زندگی را میخواهم تا زمانی که کمی بزرگتر شوم، نه زشتیهایش را که دلم را از زندگی بد کند، مخصوصاً از آدمها… از آنهایی که شهوتشان جایگزین عقل و منطقشان میشود. از رفتارها و چشمسفیدی این ملت خستهام. دلم کمی زندگی میخواهد؛ آزادانه قدم بردارم. من فقط آزادانه زندگی میخواهم. فقط میخواهم وقتی راه میروم، چند چشم دنبالم نکند، کسی حرف بدی به من نزند و رفتار نامناسبی با من نداشته باشد.
من زندگی میخواهم؛ مثل شروع ظهر که از گرما و جریان سادهی زندگی حرف میزدم، مثل وقتی که برگهای درختان زیر پایم خشخش میکردند و گرما گونهها را گل میانداخت، مثل وقتی که باد میوزید و شاخههای درختان را میتکاند، مثل نور گرم و مهربان آفتاب که خیلی زیاد محبتش را نشان میداد. مگر خواسته زیادی است؟ خواستهی یک زندگی ساده که جریان آرامی داشته باشد.
دیدگاهها (0)
ارسال دیدگاه