شهر ارواح؛ کابلِ بدون دختر استاد رویش تقریباً سه سال پیش، در اولین جلسه‌ی امپاورمنت از ما دختران پرسید: «در… فوریه 18, 2026 134
شب خداحافظی با رویاهایم امشب دلتنگ تمام رویاهایم هستم. دلتنگ آن‌که دیگر نمی‌توانم به رویایی که می‌خواستم، برسم؛ رویایی… فوریه 16, 2026 134
ما چرا باید آبروی خانواده‌ی خود را ببریم؟ این روزها در خانه‌ی خود هم احساس امنیت ندارم، انگار دلم می‌خواهد این دنیا را… ژوئن 28, 2026 134
کتاب زندگی خود را زیبا بنویسیم زندگی کتابی است که با قلم‌های خود ما نوشته می‌شود. تصمیم با ماست که از… فوریه 11, 2026 134
امید، قدرتمندترین ابزار برای پیروزی امید را می‌توان تنها راه ادامه دادن دانست؛ روزنه‌ای که در تاریک‌ترین لحظه‌ها نمی‌گذارد طعم… آوریل 13, 2026 134
نامه‌ای از یک دختر افغان به نام روزهایی که در میان خاطرات ما گم شدند، به نام دخترانی که سال‌های… سپتامبر 17, 2026 134
همسفر همیشگی من آدمی بسیار دوست‌داشتنی است. می‌شود در کنارش حس آرامش داشت. کمتر حرف می‌زند و بیشتر… مارس 16, 2026 134
سرباز افغانستان؛ چکمه‌های جفت‌شده با امید حس غریبی تمام وجودم را فراگرفته است؛ احساس بیگانه بودن دارم. گه‌گاهی فکر می‌کنم از… می 16, 2026 134
نسل فراموش‌شده امروز من نه می‌توانم صدا بلند کنم، نه می‌توانم سینه سپر کرده و از حقم… آگوست 20, 2026 134
آخرین لبخند در صحن مکتب سیدالشهدا به تاقچه‌ی کوچک کنار پنجره‌ی‌شان نگاه کردم: عکس، باز هم عکس دیگری، تقدیرنامه، یکی، دوتا،… مارس 16, 2026 134
بانوانی پشت نقاب آیا شما راز نقاب‌ها را می‌دانید و این‌که چرا از آن‌ها استفاده می‌شود؟ در گذشته،… آوریل 12, 2026 133
آن روز، دشوارترین روز زندگی‌ام بود نمی‌دانم چرا، اما وقتی صبح از خواب بیدار شدم، تمام بدنم درد داشت. احساس ناامیدی… مارس 2, 2026 133
