کشورم افغانستان، جایی است که من در آن به دنیا آمدم و تنها جایی است که در آن احساس آرامش می‌کنم؛ اما این آرامش تا زمانی بود که مجبور نشده بودم با آرزوهایم خداحافظی کنم، تا زمانی که ادامه‌دادن تحصیل برایم به یک رویا تبدیل نشده بود و رفتن به دانشگاه، به آرزویی دور از دسترس بدل نگشته بود.

با تحولات و تغییراتی که در حکومت ایجاد شد، دیگر هیچ‌یک از دختران افغانستان نتوانستند به مکتب و دانشگاه بروند. نه‌تنها این، بلکه در اوایل، حتی بیرون‌رفتن از خانه نیز برای ما به یکی از سخت‌ترین کارها تبدیل شده بود. حالا پنج سال است که با همین شرایط ساخته‌ایم و زندگی می‌کنیم؛ اما تنها چیزی که تغییر کرده، این است که دیگر از آن همه آرزوهایی که برای آینده داشتیم، خبری نیست.

یکی می‌خواست معلم شود، دیگری داکتر و هزاران دختر دیگر نیز آرزوهایی شبیه به این داشتند. اما ما نه‌تنها آرزوهای خود را از دست دادیم، بلکه امروز آرزوی بسیاری از ما این شده است که کاش پسر می‌بودیم. چرا؟ چون در افغانستان امروز، دیگر نه از حقوق دختران و زنان خبری است و نه از احترامی که شایسته‌ی آن هستند.

می‌خواهم یکی از این بی‌احترامی‌ها را برای‌تان بازگو کنم؛ واقعه‌ای که شنیدنش برای من بسیار دردناک بود. چند ماه پیش، دختران توسط «امر به معروف و نهی از منکر» به‌دلیل آنچه «بی‌حجابی» گفته می‌شد، بازداشت می‌شدند. اما در میان این اتفاق‌ها، یکی از واقعیت‌هایی که برایم بسیار تکان‌دهنده بود، این بود که یک موتر مربوط به امارت، در وسط سرک، دخترانی را که تازه از مدرسه یا یک مرکز آموزشی بیرون شده بودند، هدف قرار داد و بدون توجه، آنان را زیر موتر گرفت.

در بسیاری از کشورهای دنیا، وقتی حتی حیوانی از سرک عبور می‌کند، راننده صبر می‌کند تا حیوان رد شود و بعد حرکت می‌کند؛ اما در افغانستان، گاهی زنان و دختران حتی به اندازه‌ی یک حیوان هم مورد احترام قرار نمی‌گیرند و کسی برای جان و کرامت‌شان ارزشی قائل نیست.

این کشور کاری کرده است که دختر بودن، که باید زیبا و پر از امید باشد، به یک حسرت تبدیل شود و پسر بودن، به آرزوی بعضی از دختران. دختری که روزی آرزو داشت داکتر، معلم، مهندس یا یک زن موفق شود، امروز آرزویش تنها این است که آزادانه درس بخواند، آزادانه از خانه بیرون برود و بتواند برای آینده‌ی خودش تصمیم بگیرد.

اما من هنوز امیدوارم؛ امیدوارم روزی دختران افغانستان دوباره به مکتب و دانشگاه برگردند، دوباره برای آینده‌ی‌شان آرزو بسازند و دیگر هیچ دختری در کشورم آرزو نکند که کاش پسر می‌بود.