شهری که شاید نامم را زیاد شنیده باشی، اما دردهایم را کمتر کسی فهمیده است. من در میان کوه‌ها ایستاده‌ام؛ کوچه‌هایم هر کدام‌شان بخشی از خاطراتم را در خود نگه داشته‌اند. دیوارهایم پیر شده‌اند، جاده‌هایم خسته‌اند و بعضی از پنجره‌هایم سال‌هاست به انتظار کسی باز مانده‌اند، اما هنوز نفس می‌کشم.

من کابل هستم؛ همان شهری که صبح‌هایش با صدای رفت‌وآمد مردم آغاز می‌شود و شب‌هایش با سکوتی طولانی به خواب می‌رود. در کوچه‌هایم کودکان می‌دوند، پیرمردها آرام قدم می‌زنند و مادرانی هستند که پشت دروازه‌ها، چشم‌به‌راه عزیزترین‌های‌شان می‌مانند.

من همه را دیده‌ام؛ دیده‌ام که چگونه کودکی در کوچه‌ها بزرگ شد و یک روز با چشمانی پر از آرزو از من دور شد. دیده‌ام که چگونه خانه‌ای پر از خنده، آرام‌آرام ساکت شد. دیده‌ام که بعضی دروازه‌ها دیگر برای کسی باز نشدند و بعضی پنجره‌ها مدت‌هاست چراغی پشت‌شان روشن نشده است.

اما من شکایت نمی‌کنم. من یاد گرفته‌ام که با درد زندگی کنم، بی‌آن‌که اجازه بدهم درد، تمام هویتم شود. اگر دیوارهایم ترک خورده‌اند، به این معنا نیست که فرو ریخته‌ام. اگر کوچه‌هایم خسته‌اند، هنوز صدای قدم‌های زندگی در آن‌ها شنیده می‌شود. اگر آسمانم روزهایی خاکستری داشته، هنوز گاهی باران می‌بارد و خاکم بوی زندگی می‌گیرد.

من کابل هستم؛ شهری که مردمش را با رفتن‌شان هم فراموش نمی‌کند. آن‌هایی که از من دور شده‌اند، هنوز گاهی در خواب، خودشان را در کوچه‌های من پیدا می‌کنند؛ هنوز بوی نان صبح، صدای باران، شلوغی سرک‌ها و کوچه‌های آشنا را به یاد می‌آورند. شاید سال‌ها گذشته باشد، اما من می‌دانم که بخشی از قلب‌شان هنوز اینجاست؛ چون من فقط یک شهر نیستم، من خاطره‌ام.

خاطره‌ی کودکی‌هایی که در کوچه‌ها گم شدند، عصرهایی که با خنده گذشتند، خانه‌هایی که روزگاری پر از صدا بودند و آدم‌هایی که آمدند، زندگی کردند و رفتند.

گاهی دلم می‌خواهد با دخترانم حرف بزنم؛ همان دخترانی که در کوچه‌هایم با هزار آرزو قدم می‌زنند. می‌خواهم به آن‌ها بگویم: رویاهای‌تان را کوچک نکنید؛ نگذارید سختی‌های امروز، تمام فردای شما را تعریف کند. من سال‌هاست شاهد آرزوهای ناتمام بوده‌ام، اما هنوز باور دارم که هیچ شهری برای همیشه در تاریکی نمی‌ماند.

کاش یک روز کوچه‌هایم را ببینید؛ نه با چشم کسی که فقط خرابی‌ها را می‌بیند، بلکه با چشم کسی که می‌فهمد پشت هر دیوار، زندگیِ جریان دارد. کاش ببینید که هنوز مادری برای فرزندش چای می‌ریزد، هنوز کودکی از ته دل می‌خندد، هنوز جوانی برای آینده‌اش نقشه می‌کشد و هنوز کسی، صبح که از خواب بیدار می‌شود، به فردای بهتر فکر می‌کند. این‌ها برای من کوچک نیستند؛ این‌ها همان چیزهایی‌اند که مرا زنده نگه داشته‌اند.

من کابل هستم؛ خسته، اما ایستاده، پر از خاطره، اما فراموش‌نشده، زخمی، اما هنوز زنده.

و اگر روزی از کنار کوچه‌ای قدیمی عبور کردی و دیواری ترک‌خورده دیدی، با عجله از کنارش نگذر. کمی بایست؛ شاید آن دیوار، چیزی برای گفتن داشته باشد، شاید صدای خنده‌ی کودکی را در خودش نگه داشته باشد، شاید انتظار مادری را به یاد داشته باشد، شاید قدم‌های کسی هنوز در خاطره‌اش مانده باشد. شاید، فقط شاید، صدای خودِ مرا بشنوی که آرام می‌گویم: من کابل هستم؛ سال‌هاست درد می‌کشم، اما هنوز برای روزی که دوباره لبخند بزنم، در کوچه‌هایم جا برای امید نگه داشته‌ام.