تپش قلم در میانه‌ی سکوت

نام من ستاره است؛ هفده سال سن دارم و در شهری زندگی می‌کنم که دیوارهایش بوی تاریخ و خاک می‌دهند. هفده‌سالگی در این‌جا سن رویاپردازی‌های دور و دراز نیست، سن انتخاب میان تسلیم شدن یا ایستادن است. در جغرافیایی که… بیشتر

می 23, 2026 مرضیه محسنی 56

تا آستانه‌ی مکتب؛ تا مرز حسرت

هر صبح، پیش از آن‌که آفتاب کامل از پشت کوه‌ها بالا بیاید، دخترک چادرش را آرام روی سرش می‌اندازد و دست کوچک خواهرش را می‌گیرد. کوچه هنوز نیمه‌خواب است؛ صدای دروازه‌ها آهسته باز و بسته می‌شود و بوی نان تازه… بیشتر

می 23, 2026 خاطره رحیمی 55

از کابل تا پاریس؛ سفر یک عشق در مسیر چالش‌ها

من و همسرم احمد، پس از سه سال و نیم نامزدی، سرانجام زندگی مشترک خود را آغاز کردیم؛ مسیری که به سادگی طی نشد و پر از آزمون‌هایی بود که هر کدام می‌توانست ما را از هم جدا کند. اما… بیشتر

می 23, 2026 فرشته فقیری 130

من، راه و یک حس سنگین

هر روز وقتی به طرف کورس می‌روم، در راه چیزهایی می‌بینم که ذهنم را مشغول می‌سازد؛ مثلاً دیدن پسرانی که همان وقت از مکتب رخصت می‌شوند و نبودِ دختران. از خود می‌پرسم مگر جرم ما دختران چیست که نمی‌توانیم درس… بیشتر

می 21, 2026 فاطمه احمدی 96

دیدگاه یک زن با رهبری زنانه

داشتن رویا و یک هدف مشخص، صرفاً به معنی داشتن یک شغل خوب، پولدار بودن، به دست آوردن موقعیت اجتماعیِ بالا و این‌گونه چیزها نیست؛ بلکه رویا زمانی می‌تواند مسیر زندگی ما را تغییر دهد که واقعاً تأثیرگذار باشد. ما… بیشتر

می 21, 2026 مطهره رحیمی 87