تا کی باید تاوانِ دختر بودن را بدهیم؟

پنج سال گذشت؛ پنج سال زمانِ کمی نیست. کودکی که آن روز به دنیا آمده، امروز پنج‌ساله است؛ راه رفتن را یاد گرفته، دویدن را یاد گرفته، حرف زدن را یاد گرفته و هر روز با رویاهای کوچکِ خود بزرگ‌تر… بیشتر

اکتبر 24, 2026 عادله شفایی 88

دلتنگیِ دیرینه

حیفِ آن لحظه‌ها که گذشت و من نمی‌دانستم لحظاتی را که کنارش می‌گذرانم، روزی به اتمام می‌رسد. وقتی از بیرون می‌آمد، صدای قدم‌هایش را که می‌شنیدم، ذوق می‌کردم برای دیدنش و زود خودم را به او می‌رساندم و سلام می‌کردم:… بیشتر

اکتبر 24, 2026 فرشته سعیدی 67

کفش کهنه

نگاهش خسته است! پشتش خمیده، لباس‌هایش غبار دارد و کفش‌هایش کهنه و پاره است. کراچی را با دستانِ سرد و بی‌روحش می‌دواند. دوباره همان‌جا هستم؛ همان خیابان، بیست‌متره‌ی جنوبی، خیابانی که به کوه قوریغ می‌رسد. اما این روزها این شهر… بیشتر

اکتبر 24, 2026 مرضیه محمدی 59

کابلم، دوام بیاور!

این روزها احساس می‌کنم شانه‌هایت زیرِ بارِ انفجار، درد و محرومیت خم شده است. دیگر از آن کابلِ زیبا و پرنشاط خبری نیست؛ انگار که درخت‌ها و گل‌هایت هم پژمرده شده‌اند. تو که قوی بودی… تو که از این بدتر… بیشتر

اکتبر 23, 2026 کبرا سلطانی 102

قلمی که هرگز تسلیم نمی‌شود

هر بار که قلم به دست می‌گیرم، می‌خواهم چیزی تازه‌تر از گذشته و حرف‌هایی آموزنده‌تر از قبل برای دیگران بنویسم؛ زیرا باور دارم روزی من از این دنیا خواهم رفت و تنها چیزی که ممکن است از من باقی بماند،… بیشتر

اکتبر 23, 2026 مهدیه نبوی 77